recensie 24-09-2004

Dave McCann and The Ten Toed Frogs – Country Medicine / www.davemccann.com 

In recensies worden heel wat vergelijkingen gemaakt als “Country Medicine” besproken wordt: “Motorhead meets Merle Haggard”, The Band, Crazy Horse en The Outlaws om er een paar te noemen. Dave McCann is een rootsrocker uit Galgary Canada, die met “Country Medicine” zijn derde plaat aflevert. De vorige cd, “Woodland Tea” werd in 2001 tot één van de beste ‘onbekende’ platen bestempeld. Helaas voor Dave McCann raakten de masters van de plaat zoek zodat er nooit een vernieuwde digitale versie van de plaat zal verschijnen. Met “Country Medicine” lost hij de verwachtingen volledig in: melodieuze gitaarrootsrock, afgewissseld met countryfolk accenten. Bij mij schieten namen als Chris Knight en The Hollisters te binnen bij het beluisteren van de plaat. “Brokewing Bird” zou niet op een cd van Knight misstaan en “Cocaine Stole Her Brain” deed me aan The Hollisters denken. Mijn favoriete nummers zijn “Sticks and Stones” en “Blood and Ashes”, met name vanwege de heerlijke gitaarsound. Ook bijzonder is de eigenwijze uitvoering van het Jethro Tull nummer “Locomotive Bread”, dat een folk / bluegrass achtige uitvoering krijgt. De productie is trouwens top en daarmee nestelt Dave McCann and The Ten Toed Frogs zich aan de kop van het steeds maar uitdijende peloton aan countryrock groepen. Grote kans dat ze in december als eerste over de meet komen.

Perfecte countryrockplaat.

Thomas Kaldijk

Recensie 17-09-2004

Barbara Blue – Memphis 3rd & Beale – Big Blue Records

Barbara Blue is een soul / blues zangeres uit Memphis, die met Memphis 3rd  & Beale haar derde plaat uitbrengt.

Ze wordt geboren in Pittsburg Pennsylvania en de blues wordt met de paplepel ingegoten. Inmiddels heeft ze met vele grote soul en blues artiesten op het podium gestaan: Taj Mahal, Marcia Ball, Delbert McClinton, Pinetop Perkins en James Cotton.

Voor de tweede keer maakt ze op deze plaat gebruik van The Phantom Blues Band van Taj Mahal. De plaat is opgenomen in de Ultratone Studio in Los Angeles en vertolkt ze o.a. nummers van Charlie Rich, Janis Joplin en Lucinda Williams.

Wat ik met name waardeer aan deze plaat is de wijze waarop ze de klassieke Memphis soul uit de zestiger jaren integreert in haar muziek.

In het slijpsoul nummer “If I Had You” wordt eer betoont aan de New Orleans “Queen Of Soul” Irma Thomas en in het door Janis Joplin geschreven nummer “One Good Man” kruipt ze op bewonderenswaardige wijze in de huid van Janis Joplin zelf.

Ook voor een potje lekkere Chigago blues ( “Careful Blues”) draait ze haar hand niet om en in de shuffle “All Night Long” komt ZZ Top voorbij.

Prijsnummer is desondanks het door Lucinda Williams geschreven “Lake Charles”. In iets meer dan zes minuten bewijst Barbara Blue dat de combinatie van soul en country onsterfelijk blijft. Zelf beschouwt ze het ook als haar favoriete nummer en het is te hopen dat ze op volgende platen deze lijn doorzet.

Bijna elke avond speelt Barbara Blue in Memphis op Beale Street ( in Silky O’Sullivan’s). Het wordt tijd dat ze de oversteek naar Europa gaat maken. Hier is beslist een markt voor de soul en blues van Barbara Blue. Gewoon een uitstekende soul en blues plaat. 

Thomas Kaldijk

Recensie 10-09-2004

Buddy Miller – Universal United House Of Prayer – New West Records / SonicRendezvous

Buddy Miller’s zesde soloplaat “Universal United House Of Prayer” is letterlijk en figuurlijk ‘country noir’ in optima forma. Het central thema van de plaat is ‘de ziel’ en de gospel druipt van de plaat af. Als geen ander weet Buddy Miller de zwarte invloeden te integreren in zijn (country) muziek. Opnieuw opgenomen in zijn thuisstudio neemt hij ons mee op een muzikale ontdekkingstocht, die ons via de soul en de gospel van Marvin Gaye en Pop Staples brengt bij de songschrijverstalenten van zijn vrouw Julie, vriend Jim Lauderdale en Buddy Miller zelf.

Door de arrangementen en de koortjes van de zusters Regina en Ann McCrary (dochters van Fairfield Four oprichter Reverend Sam McCrary) wordt de country van Buddy Miller met een flinke scheut gospel geïnfiltreerd.

Tekstueel ligt de plaat in het verlengde van de nieuwe plaat van Steve Earle. Ook Buddy Miller maakt zich zorgen om de toestand in de wereld en richt zijn kritische pijlen op de Amerikaanse politiek. Dit uit zich indrukwekkend in een meer dan negen minuten durende versie van het Bob Dylan nummer “With God On Our Side”. Alleen in de nummers “Wide River To Cross” (prachtig duet met Emmylou Harris) en “Fire and Water” voert de country de boventoon; in alle andere nummers toont Buddy Miller zijn meesterschap in het integreren van de zwarte roots in zijn muziek. Samen met Steve Earle behoort Buddy Miller tot de leidende figuren in de hedendaagse roots muziek. Het wordt eentonig: fantastische plaat.

Thomas Kaldijk

Recensie 03-09-2004

Tift Merritt – Tambourine – Lost Highway

De laatste jaren zijn de roots cd’s die gelardeerd waren met countrysoul invloeden mijn favoriete platen geweest. Nick Lowe, Peter Wolf en laatstelijk Richard Ferreira zijn artiesten die hun soul invloeden niet onder stoelen of banken staken.

Aan dit rijtje kan nu ook Tift Merritt uit North Carolina toegevoegd worden. Haar tweede album Tambourine is doorspekt met zwarte invloeden en dat maakt haar plaat dusverre tot één van de hoogtepunten van dit jaar.

Tift Merritt wordt in 1975 in Houston geboren, maar verhuist al op jonge leeftijd naar North Carolina waar ze nog steeds woont. Nadat ze gitaar leert spelen zijn haar eerste invloeden Joni Mitchell en Emmylou Harris. Later wordt ze door de alt.country scene aangetrokken en gaat ze spelen met de band Two Dollar Pistols. In 1999 is ze met deze band voor het eerst te horen op een EP, met daarop zeven covers van country klassiekers. In dezelfde periode richt ze ook een eigen band op: The Carbines. Via de manager van Ryan Adams (ook uit North Carolina) krijgt ze een contract bij een nieuw label,Lost Highway. In 2002 verschijnt haar debuutplaat “Bramble Rose”, die geweldige kritieken krijgt. Deze plaat wordt ook opgemerkt in Nederland en zo kan het gebeuren dat Tift Merritt in 2003 op het Blue Highway Festival in Utrecht geprogrammeerd staat. Daarna wordt het wat rustiger, maar is ze druk bezig met de voorbereiding van haar tweede (belangrijke) plaat.

De plaat wordt geproduceerd door George Drakoulias ( The Black Crowes / The Jayhawks) en zoals reeds gezegd, het is een fantastische  cd geworden. Behalve countryrock en country invloeden zijn met name de southern soul invloeden de krenten in de (lekkere) muziekpap. The Texicali Horns en The Good Hearted Women Singers geven de nummers net dat extra accent dat doet denken aan de Memphis en Muscle Shoals sound uit de zestiger jaren.

Hoogtepunten: “Good Hearted Man”, Still Pretending”, “I Am Your Tambourine” en “Shadow In The Way”. Tift Merritt ziet er niet alleen geweldig uit, ook “Tambourine” is één van de beste releases van dit jaar.

Thomas Kaldijk