|
|
|
|
Recensie 27-10-2006 Waylon Capps – “Wail & Ride” – Hyena Records / BertusWaylon Capps groeide op in Alabama, maar woonde de laatste twintig jaar in New Orleans. Zoals velen van zijn stadgenoten moest hij wijken voor de natuurramp Katrina en heeft nu zijn domicilie in Nashville gevonden, waar ook het grootste gedeelte van deze plaat is opgenomen. Net als voorganger “If You Knew My Mind” werd deze belangrijke tweede cd geproduceerd door Trina Shoemaker, bekend van haar werk met o.a. Whiskeytown en Shannon McNally. In het begeleidend schrijven wordt duidelijk dat ‘Katrina’ een flinke impact heeft gehad op de geestesgesteldheid van Greyson Capps en de nummers op deze plaat zijn daar sterke getuigenissen van. Wat na eerste beluistering opvalt is dat het tempo van de meeste nummers slow tot mid-tempo is en dat de americana en country invloeden zijn toegenomen. Natuurlijk wordt het zompige rhythm & blues en bluesidioom ook niet vergeten (het aan Little Feat herinnerende “Poison”, “Ed Lee” en het broeierige “Broomy”). Zoals gezegd veel americana invloeden zoals in “New Orleans Waltz (single), “Daddy’s Eyes”, “Junkman” en het prachtige “Waterhole Branch”. In het stevige “Mermaid” schiet mij plotseling de gedaante van Doors voorganger Jim Morrison door het hoofd en is “Jukebox” een zeer verassende outlaw countrysong. Kortom een gevarieerde, zeer sterke belangrijke tweede cd van deze singersongwriter uit het zuiden van de VS. Broeierige, zompige countryblues americana is de beste omschrijving die mij te binnen schiet. Een plaat om te koesteren. Thomas Kaldijk Recensie 20-10-2006 Joseph Parsons – “The Fleury Sessions” – Blue Rose Records / SonicRendezvousJoseph Parsons, bouwjaar 1964, groeide op in Philadelphia en woonde kortere of langere tijd in Los Angeles, New York en Louisiana. Hij werkte begin negentiger jaren in kindertehuizen in Bagdad als lid van een anti Golf oorlog projectteam. Na een aantal zelf uitgebrachte platen kwam Parsons in 1995 onder contract bij het Duitse Blue Rose label en is “The Fleury Sessions” zijn vijfde plaat voor dit gerenommeerde label. Verder maakte Joseph Parsons deel uit van de gelegenheidsformaties Hardpan (Chris Burroughs, Terry Lee Hale, Todd Thibaud) en 4 Way Street (Ben Arnold, Jim Boggia, Scott Briglin). “The Fleury Sessions” werd opgenomen in Fleury En Bierre, een Frans stadje een uur rijden ten zuiden van Parijs. De opnamen vonden plaats na een korte, maar heftige toer door Duitsland en Nederland en laat daarom een ingespeelde en geďnspireerde band horen met bandleden Tom Gillam (gitaar), Scott Bricklin (bas) en drummer Matt Muir. Op de plaat horen we melodieuze pop, rock en folk met als middelpunt de prachtige stem van Joseph Parsons. Alle nummers hebben een duidelijke kop en staart, mooie melodielijnen en songwriter Parsons bewijst met deze plaat een uitstekende storyteller te zijn. Een plaat zonder een zwak moment, die als een warm bad over je heen komt. Mijn favoriete nummers zijn ‘Sun Gonna Shine’ (met ook een Franse vertolking), Fool Again’, Taken By Surpise’ en ‘Everybody Loves Her’. Een uitstekende, goed in het gehoor liggende pop en folk plaat. Thomas Kaldijk Recensie 13-10-2006Chris Knight – “Enough Rope” – Blue Rose records / SonicRendezvous Chris Knight heeft met zijn vijfde plaat “Enough Rope” een heerlijke rootsrockplaat afgeleverd. De inwoner van Slaughters Kentucky rockt met deze plaat iets harder dan voorganger “The Jealous Kind” uit 2003 en dat is mede te danken aan producer Gary Nicholson, ook bekend van zijn samenwerking met o.a. Delbert McClinton. Medewerking wordt o.a. verleend door gitaristen Pat Buchanan en Ray Kennedy (Steve Earle) en drummer Greg Morrow. De eerste twee nummers “Jack Blue”en “Cry Lonely” knallen direct de luidsprekers uit en zijn prachtige door gitaren overheerste rootsrockers. Bij het derde nummer, de ballad “Saved By Love” wordt gas teruggenomen waarna met “River Road” onmiddellijk weer van jet wordt gegeven. Ook energiek zijn “Up From The Hill” en “To Get Back Home”; in de andere 7 nummers neemt Chris Knight gas terug en bewijst hij in de langzamere en midtempo songs een uitstekende ‘storyteller’te zijn. Een zeer gevarieerde rootsrockplaat die zeker de aanhangers van Steve Earle zal bevallen. Het wordt eentonig, maar de najaarsworp aan nieuwe releases herbergt opnieuw een kandidaat voor de eindlijst. Zeer aan te bevelen voor de rootsliefhebbers die houden van goede, melodieuze songs en die verpakt zijn in puntige, door gitaren bepaalde arrangementen. Warm aanbevolen. Thomas Kaldijk Recensie 06-10-2006 Solomon Burke – “Nashville” – Snapper Music / BertusHet is op zich niet zo vreemd dat Solomon Burke met “Nashville” zich bekeert tot de country(soul). In zijn begincarričre nam hij regelmatig country getinte songs op (“Just Out Of Reach” / 1960) en hij was niet de enige soulzanger die dat deed. Ray Charles, Joe Simon, Joe Tex en James Carr werden eveneens beďnvloed door de (blanke) sessiemuzikanten die op de sessies meespeelden. Mensen als Dan Penn, Spooner Oldham en Chips Moman mixten hun favoriete rhythm & blues dikwijls met een countrysaus. Ook Buddy Miller past in dit rijtje blanke countrypickers die veel soul in zijn muziek verwerkt. Het duo Solomon Burke / Buddy Miller blijkt op “Nashville” een gouden combinatie en is “Nashville” een aaneenschakeling van hoogtepunten. Het begint direct al met het door Tom T. Hall geschreven “That’s How I Got To Memphis”. ‘Klein’ gehouden met een eenvoudig arrangement krijgt het een prachtige uitvoering. Met name de nummers op de plaat die meer de americana kant van de country belichten hebben mijn voorkeur. Prijsnummer is “Valley Of Tears”, geschreven door Gillian Welch die Solomon Burke op vocalen eveneens ondersteunt. Ook het nummer dat Patty Griffin met Burke vertolkt (“Up The Mountain”) is een ander hoogtepunt en nijgt naar countrygospel. “Nashville” is (gelukkig) geen klassieke countryplaat. Een beetje Rhythm & Blues (“Honey Where’s The Money Gone”), Americana (“Vicious Circle”), Gospel (“Millionaire”) en klassieke country (“We’re Gonna Hold On”). Afwisselend, boeiend en nog steeds die prachtige stem van The King Of Rock and Soul (and Country). Met “Nashville” is er weer een kanshebber bijgekomen om hoog te eindigen in de jaarlijst. Thomas Kaldijk |
