Recensie 21-10-2005

Danny Brooks – “Soulsville: Rock This House” – His House Records

Danny Brooks groeide in de jaren vijftig en zestig samen met 7 broers en zussen op in een streng gelovig gezin in Ontario / Canada.

Toch ging het helemaal mis met hem, belandde in de drugsscene en raakte zwaar verslaafd. Na de gevangenis en de ontwenningskliniek brak het licht door bij Danny Brooks en bekeerde hij zich in 1987 tot het geloof.

In zijn teksten zul je vaak de woorden ‘The Lord’ / ‘Him’ en ‘Jesus’ aantreffen, maar het wordt zeker niet prekerig gebracht.

De teksten handelen meestal over het (zware) dagelijkse leven en de ‘struggle for life’, maar steeds met een positieve ondertoon.

“Soulsville: Rock This House” is de tweede plaat in de Soulsville trilogie. Vorig verscheen het prachtige “Souled Out ’N Sanctified”, met een mix van southern soul, blues en americana.

“Rock This House” is muzikaal meer aardser en downhome.

Hij noemt als invloeden Taj Mahal, John Lee Hooker, Blind Boys, Solomon Burke, Otis Redding, Sam Cooke, Bobby Blue Bland en Hank Williams en van al die legendarische artiesten is wel iets terug te vinden op deze fantastische Rhythm & Blues plaat.

Op het gebied van de blanke soul is deze Danny Brooks één van de toonaangevende zangers, zo niet de allerbeste.

De plaat trapt af met swingende soul nummer “Can’t Keep A Good Man Down For Long” met de boodschap ‘no matters what, desire triumphs over defeat in life’.

“Hold On” is een prachtige ode aan de southern soul zangers uit Muscle Shoals en Memphis en swingt als de neten. Had zo in 1968 opgenomen kunnen zijn / prachtig.

“Stand Up” is funkachtig en heeft als boodschap ‘sometimes you have to fall before you Testify’. In “Yonder Clouds” wordt aan de stijl van John Lee Hooker gerefereerd, terwijl het titelnummer “Rock This House” weer zo’n swingend meeslepend soulnummer is waar Danny Brooks patent op lijkt te hebben.

“You’ll Find A Way” is een heerlijke southern soul ballad die sterk doet denken aan de stijl van Solomon Burke.

Om een lang verhaal iets korter te maken: Danny Brooks levert met zijn band The Rockin’ Revelators de beste ‘zwarte’plaat van dit jaar af. Als blanke soul zanger treft hij zijn gelijke niet en producer Richard Bell (Janis Joplin) levert wederom een puike productie af.

Hij wil graag de oversteek naar Europa maken en het is te hopen dat een label of boekingskantoor hem die kans gunt.

Beter kan een Rhythm & Blues plaat niet klinken. Check out: www.dannybrooksmusic.com

Thomas Kaldijk

Recensie 17-10-2005

T-99 – “Cherrystone Park” – SonicRendezvous

In het begeleidend schrijven bij de nieuwste schijf van de Amsterdamse roots blues band T-99 “Cherrystone Park”wordt de muziek omschreven als een mix van Tarantino-soundtrackromantiek, psychedelische woestijnrock, vuige trashcan-bluesboogies en hitsige midzomernacht-soulslijpers.

De plaat werd net als hun vorige “Strange Things Happen” uit 2004 geproduceerd door Teddy Morgan, die zich geleidelijk een bepalende producers rol in rootsland heeft toegeëigend. Dit keer werd de legendarische Yland studio van Evert Katee gebruikt om de twaalf eigen songs en een cover van Billy Idol op te nemen.

De plaat vergt een aantal luisterbeurten om de nummers om de juiste waarde te schatten, maar het heerlijk swingende “Cold Rolled Steel”, de met ukelele doordrengende “Hayfever”en “When I’m Gone, het rockende “Tonkin”, de fantastische soulslijper “The Moaning Is Over” met prachtig gitaarwerk van Mischa den Haring en het bluesrockabilly nummer “Shake It”, maken van “Cherrystone Park” een geweldige plaat die het verdient om internationaal door te breken.

Zanger / gitarist Mischa den Haring, drummer / zanger Martin de Ruiter en bassist / ukele-banjo speler Donné la Fontaine hebben anno 2005 de blues weer een nieuwe standaard gegeven.

Thomas Kaldijk

Recensie 07-10-2005

Ryan Adams – “Jacksonville City Nights” – Lost Highway

Zou je de nieuwste plaat van Ryan Adams in voetbaltermen moeten analyseren dan zou je het beste een vergelijking met Rafaël van de Vaart kunnen maken, de man in vorm.

Na een mindere periode resulteert een nieuwe omgeving in hernieuwde motivatie en daadkracht en dat laatste kun je eveneens van Ryan Adams zeggen. Was “Cold Roses” van begin dit jaar al een puike plaat, “Jacksonville City Nights” overtreft deze zelfs.

Met de pedal steel in een begeleidende hoofdrol is het gloedvolle countryrock wat de klok slaat. Natuurlijk liggen vergelijkingen met Gram Parsons / The Flying Burrito Brothers op de loer, maar in dit geval zijn ze terecht.

De eerste drie nummers hakken er onmiddellijk in: “A Kiss before I Go”, “The End” en “Hard Way To Fall” hadden zo op het repertoire van Parsons kunnen staan. “Dear John”heeft Neil Young reminiscenties en speelt de piano een hoofdrol.

De muzikale omlijsting is sober gehouden, met zo nu en dan de viool op de voorgrond, dan weer de piano, maar steeds is er weer die heerlijke pedal steel die de nummers hun specifieke country sfeer geven.

Laten we niet vergeten dat de echte hoofdrol is weggelegd voor Ryan Adams zelf. Zijn stem klinkt zuiver als nooit tevoren en met “Jacksonville City Nights” heeft hij zichzelf overtroffen.

Om eveneens in voetbaltermen te eindigen: Ryan Adams heeft zich in de basis gespeeld en zal die niet zo snel weer kwijtraken. Prachtige plaat.

Thomas Kaldijk