GERRY WOLTHOF

GERRY WOLTHOF 

Gerry begint op 15 jarige leeftijd gitaar te spelen en start in 1979 met o.a. Jan Kielman en Evert Erents een eigen band “Aura”.

Optredens zijn er voornamelijk in de provincie Groningen. Wat veel mensen al meteen opviel was de grote gelijkenis qua zang en uiterlijk met Neil Young, nog steeds één van zijn grote idolen.Nadat de band in 1981 uit elkaar valt start hij met wat andere muziekvrienden een nieuwe band genaamd Gerry & Friends.

In deze periode speelt Gerry ook veel solo, zijn repertoire bevat naast eigen werk ook veel nummers van o.a. Bob Dylan, America en Neil Young.

In 1984 kruisen Gerry en Evert Erents elkanders wegen opnieuw en starten zij een duo “Two of us”. Na niet al te lange tijd sluit ook Jan Kielman zich aan en wordt het Three of us. Wat opvalt, zijn de harmonieuze vocalen van het trio.  Het is ook in deze periode, dat een kennis Gerry stiekem opgeeft voor de Soundmixshow van Hennie Huisman, waarin hij in 1985 zijn TV debuut maakt en als derde eindigt. Evert verlaat eind 1985 Three of us en Jan en Gerry gaan als duo verder. Naar aanleiding van de Soundmixshow zijn er veel optredens in het hele land.

In 1986 ontdekt Gerry de melodieuze rock en wordt er een band (Face to Face) geformeerd met o.a. Jan Kielman, Bé Brakke en Dick Pomp. Eind 1989 is er naast Face to Face ook weer een trio,”Going West” met Evert Erents en Jan Kielman. Er volgen veel optredens met dit trio en dat is ook de reden, dat Gerry in 1991 stopt met Face to Face. Begin 1992 stopt Going West, het laatste optreden is op een Seventies festival in de Oosterpoort te Groningen, Gerry gaat solo verder.

In hetzelfde jaar ontmoet hij John Kirby  en besluiten zij om gezamenlijk te gaan optreden. De band Foreign Call is een feit.

In 1993 tijdens een jamsessie bij Café De Toeter in Veendam ontmoet Gerry, Ko Snijder en Bert Stadman en vormen zij samen met Jan Kielman een nieuwe band genaamd de Session band (later werd dit Nightride) ook Rob Janssen (eigenaar van De Toeter) speelt in die periode vaak mee als gastmuzikant op de mondharmonica. Deze band bestaat twee jaar.

In 1995 treffen Jan en Gerry op een feest toetsenist Remko Windt, nogal onder de indruk van elkaars kunnen is er al snel een basis gelegd voor een nieuwe band “Still Going West”. Na enige tijd komt ook Gerry’s vrouw Rieka de band versterken. Met deze bezetting werd tijdens een optreden in Leeuwarden het eerste platencontract(Road Records) binnen gehaald, vlak voor de opnames sluit Evert Erents zich wederom aan bij de band. De opnames lopen voorspoedig en na het uitkomen van de CD “Seven To Seven” waren de kritieken lovend. De CD bevat zeven covers en zeven eigen nummers. In 1996 wordt Evert Erents vervangen door gitarist Ko Snijder die ook al als gast op één nummer meespeelde op de CD, ook drummer Bert Stadman sluit zich bij de band aan.

Begin 1997 verlaat Remko de band, korte tijd daarna valt de band uiteen en besluiten Gerry, Jan en Rieka om als trio verder te gaan. Als ook Jan afhaakt gaan Gerry en Rieka als duo door. In deze periode (eind 1998) komt Evert terug en neemt ook zijn vrouw Petra mee wat resulteert in een nieuwe start als ‘Still Going West. Na korte tijd wordt Ad Antonisse toegevoegd als bassist en komt Dick Boer als drummer. Met deze formatie zijn er veel succesvolle optredens, zowel in eigen land alsook in Duitsland. In september 2000 verlaat drummer Dick Boer de band en wordt vervangen door Gerard Groothuis die ook op de volgende CD “After The Concert” mee doet als drummer. Kort na de CD opnames wordt Gerard vervangen door Bert Stadman, die ook al eerder deel uitmaakte van SGW. Vanaf juni 2002 treedt SGW ook op als de Neil Young Mirror Band met uiteraard alleen Neil Young nummers. In deze periode verlaten Petra en Rieka de band. Als NYMB wordt er een live CD opgenomen, welke wordt gepresenteerd tijdens een optreden in Veendam waar Astrid Young (de halfzus van Neil Young) nog een aantal nummers met de band meezingt. Optredens volgen in het hele land met groot succes. In januari 2005 verlaat Evert SGW om zijn eigen band “Bluesbooster” te formeren en wordt vervangen door gitarist/zanger Lex Koopman.In juni 2008 wordt Lex (te drukke werkzaamheden met andere projecten)vervangen door Hemmo Barla voorheen zaner gitarist van o.a. The Red Sox en Wise Toot.

www.gerrywolthof.nl

Gerry op een feestje bij Thomas Kaldijk met The Cruzeros en Joost en Edwin van Taneytown 05-05-07

zaterdag 25-11-2005 Gerry samen met Billy Talbot

Frank Giordano & Gerry Wolthof, uniek startschot voor nieuw initiatief

Groot Cafe Janssen & Janssen, Veendam, vrijdag 29 oktober 2004

Twee nieuwe initiatieven op een dag! Het begint met, de radioshow van Thomas Kaldijk, die voortaan elke laatste vrijdag van de maand live vanuit Groot Cafe Janssen & Janssen komt. Tussen 5 en 7 uur ontvangt Thomas gasten aan de stamtafel voor interviews en daarna kunnen de muzikanten op het podium in de hoek hun talenten tentoonspreiden.

Frank Giordano vertelt dat zijn solo-album "Three Fingers Of The Hard Stuff" een tussendoortje is, hij maakt nog steeds deel uit van The Brandos als gitarist/zanger en hun nieuwe album komt hopelijk in het voorjaar uit. Hij woont in Brooklyn maar is vrij regelmatig in Veendam te vinden, want daar komt zijn vrouw Trudy vandaan! Gerry Wolthof is bekend van The Neil Young Mirror Band en van Still Going West, maar hij treedt ook wel solo op. Beide heren brengen een tweetal songs met akoestische gitaar in het eerste uur, Gerry kiest voor werk van het Still Going West-album, Frank zingt een song over de politieke situatie met president Bush: "You Got To Be Kiddin'" en iets van The Brandos. Aan het eind van het tweede uur treden Frank en Gerry als duo op met prima uitvoeringen van een aantal covers: "Memory" van Billy Hunter, "Dead Flowers", de blues "Before You Accuse Me" en tot slot "The Weight".

Dan is de koek nog lang niet op, want om 10 uur is de stamtafel weggehaald en verzamelen liefhebbers van muziek en een gezellige avond zich weer in de zaal om voor slechts vier Euri van drie royale sets te kunnen genieten. Frank mag beginnen, gekleed in zwarte leren broek en zwart shirt, spelend op een klein model akoestische gitaar. Na een flamenco-achtig instrumentaaltje volgt er een mix van originele stukken en allerlei covers. Vooral het humoristische eigen werkje "Onion" valt op, geschreven na een paar optredens met Dion DiMucchi. Twee rock & roll nummers van Frank Fenaro (nu drummer bij Cracker), uit hun tijd voor The Brandos, toen ze samen in een ander bandje speelden. Stukken van Mississippi John Hurt, Bob Dylan, Jonathan Edwards en Merle Travis, zelfs mijn favoriet "Dark End Of The Street" wordt soulvol uitgevoerd! Voor twee liedjes nodigt hij een kennis, gitarist Radboud, op het podium. Over de veelzijdigheid van Frank hoef ik niets meer te zeggen, gitaarspelen doet hij als de besten en hij kan af en toe ook lekker uithalen met zijn stem!

Na een korte pauze krijgt Gerry Wolthof een uurtje de tijd. Hij heeft zijn gestreepte hippiejasje vervangen door een tie-dye T-shirt en een zwarte hoed opgezet. Ik vraag me af hoe hij dat perfecte Neil Young geluid zangtechnisch neerzet, met de kopstem? Hij is net echt!! Ook Gerry nodigt een gast uit, zijn vrouw Rika, zij gaat een tweede stemmetje doen, terwijl hij zijn 12-string pakt. Bij hem overheersen de covers, van heel bekend ("Heart Of Gold", "Eve Of Destruction" en "The Times They Are A-Changin'") tot iets minder bekend ("From Hank To Hendrickx" en "Tried So Hard"). Veel verdienstelijke mondharmonica solootjes en dan eindigt hij met "Keep On Rockin' In The Free World".

De derde set moet natuurlijk het hoogtepunt worden, als Frank en Gerry weer samen spelen en afwisselend de leadvocals zingen. Zelfs Robbie Janssen, eigenaar van de zaak, blaast zijn partijtje mee op de mondharmonica! Een viertal liedjes van 's middags wordt nogmaals uitgevoerd, vergezeld van veel meer moois! "Masters Of War", "Wild Horses" (met Gerry's 12-string), "Powderfinger" (met twee mondharmonica's) en zelfs "Sin City"! De klok wijst twee uur, Groot Cafe Janssen & Janssen is muzikaal ingewijd en ik hoop dat er nog vele succesvolle avondjes zullen volgen! (Tekst Johanna Bodde foto’s Be Wever)

Recensie op de website van www.realrootscafe.com 

Hoofdband op de mellow zondagmiddag in het Groningse café De Koster is gitarist Frank Giordano, bekend van de cultband The Brando's. Deze Amerikaanse groep scoorde in 1988 een bescheiden hit met het nummer 'Gettysburg' en heeft sindsdien een cultstatus in Europa vanwege hun unieke mix van seventies rock en Ierse folkmuziek. Toen gitarist Frank Giordano aan de fanclub van The Brando's liet doorschemeren dat hij twee weken op Hollandse bodem zou doorbrengen met zijn van oorsprong Nederlandse vrouw, waren een paar telefoontjes vanuit de fanclub genoeg om de New Yorker solo geboekt te krijgen. In een unieke ambiance van kaarsen en jezusbeelden gaf hij een intiem concert.

Maar eerst was het aan zanger/gitarist Gerry Wolthof om de zaal op te warmen. Deze gitarist staat bekend om de geuzennaam 'de Nederlandse Neil Young'. Niet onterecht. Qua uiterlijk zijn de overeenkomsten legio – lang, grijzend haar is er één van, zijn bijna identieke stemgeluid is een ander. Zijn mix van Neil Young covers en eigen materiaal wist zeker te overtuigen.

Als Frank Giordano dan het podium betreedt, stormt gelijk een groep fans naar voren. Hoe geliefd The Brando's nog steeds zijn, blijkt wel uit het feit dat er fans vanuit Amsterdam, Nijverdal en zelfs België naar het hoge noorden kwamen om 'hun' muzikant te zien. Ze werden niet teleurgesteld, want Giordano speelde en zong een unieke set. Eigen nummers als 'You Got To Be Kidding' en 'One Way Street' werden afgewisseld met covers van traditionals en artiesten,.zoals 'Buck Danser's Choice' (Sam McGee) en 'Glory Of Love (Big Bill Broonzie). Uiteraard speelde Frank ook een handvol numers van The Brando's, waaronder 'Jailor Bring Me Water', 'I Got It' en 'Love Of My Life', zulks ter vermaak van de fanschare. Opvallend was dat hij gezegend is met een uitstekende stem, waar heel wat andere rockzangers nog wat van zouden kunnen leren. Na een uur eindigt een wel heel speciale set.

Maar het eind van de avond? Neen, dat zeker niet. Zowel Frank Giordano als Gerry Wolthof kwamen na een korte pauze terug om een gezamenlijke set te spelen. Het werd het hoogtepunt van de avond. Nummers van onbekende bluesartiesten werden afgewisseld met materiaal van onder meer de Rolling Stones ('Wild Horses'), The Band '(The Weight') en Bob Dylan, waarbij de twee muzikanten de zanglijnen als een estafettestokje aan elkaar overdroegen. Kortom: niks geen poeha, gewoon twee goede muzikanten, hun songs en hun instrument.

Volgend jaar komen The Brando's met een nieuwe plaat en een nieuwe tour. Nu al een aanrader, maar de herinnering aan de intimiteit van deze avond zal door de aanwezigen waarschijnlijk nog veel langer gekoesterd worden.
 

Voor meer inl. en of boekingen 0598-623781

www.stillgoingwest.nl