Ook in het noorden van Nederland wordt uitstekende roots muziek gemaakt. De band Taneytown heeft zijn roots in Oost Groningen en Drente en heeft een voortvarende start gemaakt. Ondergetekende kan het weten, omdat de band (in de personen Edwin Jongedijk en Joost Prinsen) reeds ettelijke keren heeft opgetreden in het roots programma “Blueprint”. Toch kwam het als een verrassing toen de debuutplaat “Taneytown” op de deurmat viel. De invloeden die de band opgeeft als inspiratiebron zijn o.a. Bruce Springsteen, Steve Earle, Reckless Kelly en Jack Ingram. Tien van de elf nummers op de plaat werden geschreven door zanger / gitarist Edwin Jongedijk, één schreef hij samen met gitarist Joost Prinsen. In grote lijnen kun je de muziek omschrijven als ingetogen Springsteriaanse roots rock met de nadruk op melodie. Gitarist Joost Prinsen en keyboardspeler Benjamin Vernooij zorgen voor een mooie klankkleur en bassist Martin Wierenga en drummer Niek Stok zijn onopvallend maar stuwend aanwezig. In twee nummers is een bijdrage te horen van pedalsteel speler Klaas Oosting. Zanger, gitarist Edwin Jongedijk schrijft pakkende, melodieuze songs die qua opbouw en uitvoering in de verte doen denken, zoals reeds eerder gezegd, aan Bruce Springsteen. Jongedijk’s stem is uitermate geschikt voor deze roots stijl en ook met zijn Engelse tongval zit het wel goed. Enigste minpunt dat ik kan bedenken is dat de cd tamelijk ingetogen klinkt. Live klinken ze wat vuriger en rockender dan op dit debuut, maar dat laat onverlet dat Nederland er weer een uitstekende nieuwe roots band bij heeft. Nummers als “I Thought You Knew” en “Albuquerque, New Mexico” zijn pakkende songs en tonen de klasse van de band.

In oktober zullen ze een korte toer door Amerika maken. Benieuwd wat de reacties daar zullen zijn.

De muziek mag dan niet echt vernieuwend of vooruitstrevend zijn, met “Taneytown” kan de band Taneytown elke vergelijking met iedere Nederlandse roots band doorstaan. Het noorden en (wellicht) ook de rest van Nederland kan trots zijn op (weer) een nieuwe belofte aan het roots front.

Recensie 12-05-2006

Fred J. Eaglesmith – “Milly’s Café” – A Major Label / SonicRendezvous

Als zoon van een (religieuze) boer uit zuidelijk Ontario, weet Fred Eaglesmith het leven van karakters van het platteland als geen ander in songs te laten doorklinken.

Zijn zestiende plaat alweer, “Milly’s Café”, is een country getinte folkplaat die tekstueel als thema’s heeft, ‘dromen / liefdesverdriet en berusting’.

Als hoodpersonen fungeren vrachtwagenchauffeurs, Bonny & Cyde achtige figuren, cowboys en anonieme types van het platteland.

Bijna alle nummers kennen een slow tempo en muzikaal worden de accenten met name gelegd door de mondharmonika, de pedal steel en de mandoline.

Dat is ook het enige kritiekpunt van deze plaat, dat het tempo zo nu en dan niet wat wordt opgeschroefd.

Verder beantwoordt deze plaat aan wat we van een Fred Eaglesmith plaat verwachten: teksten uit het leven gegrepen, mooie songstructuren, rijke muzikale klankkleur (met dank aan Willie P. Bennett).

Fred Eaglesmith geniet in Nederland een grote, fanatieke aanhang. Dat heeft misschien te maken met het feit dat zijn voorouders uit Friesland kwamen, maar de belangrijkste reden lijkt me de kwaliteit van zijn platen. “Milly’s Café” is weer een loot in het rijke oeuvre van onze vriend uit Canada.

Thomas Kaldijk