The Twisters – “After The Storm” – Northern Blues Music / Parsifal

The Twisters is één van Canada’s beste bluesbands. Oprichter en mondharmonika speler  Dave ‘Hurricane’ Hoerl komt oorspronkelijk uit San Francisco en leerde het muzikantenvak van legendarische West Coast harpisten zoals Rick Estrin en David Burgin.

Hij speelde met vele groten in de blueswereld zoals Albert Collins, Mike Bloomfield, Percy Mayfield, Big Mama Thornton en Kenny “Blues Boss’ Wayne.

Met deze laatste vertrok hij in 1982 naar Canada en besloot om zich daar in 1986 definitief te vestigen. Sinds die tijd geldt hij als Canada’s beste blues harmonika speler.

“After The Storm” is de vierde plaat van The Twisters en is het sluitstuk van een emotionele periode in het leven van de band.

In oktober 2005, op weg naar een optreden in Prince George, werd hun auto frontaal aangereden door een slippende vrachtwagen.

Bassist James Taylor was op slag dood en drummer Matt Peace zeer ernstig gewond. David Hoerl en gitarist Brandon Isaak kwamen eraf met lichtere verwondingen, maar het einde van de band leek nabij.

De hele bluesgemeenschap leefde met de band mee en uiteindelijk besloot men toch door te gaan.

In Keith Picot werd een nieuwe bassist gevonden en ook drummer Matt Peace kwam er weer bovenop.

“After The Storm” is een bluesplaat die liefhebbers van The Fabulous Thunderbirds en het geluid van Excello uit Louisiana zal bekoren. De mondharmonika van David Hoerl en de gitaar van Brandon Isaak vormen de hoofdbestanddelen van deze lekkere bluesplaat, aangevuld met de piano en orgel van Kenny “Blues Boss” Wayne. Traditionele blues die altijd weer lekker wegluistert. The Twisters zijn op moment van schrijven weer op toernee in Europa en in het bijzonder Nederland. Ga ze zien, deze beste bluesband van Canada. Na een moeilijke en emotionele tijd hebben ze het verdiend om gehoord te worden.

Thomas Kaldijk

Recensie 16-03-2007

Cole Mitchell – “Invictus” – Wasteland Records 

Deze tweede soloplaat van de uit Albuquerque New Mexico afkomstige Cole Mitchell sluimert al een tijdje in mijn huis.

Bij elke draaibeurt wordt ik weer gegrepen door de songs die me qua songstructuur doen denken aan het beste werk van Fred Eaglesmith.

Cole Mitchell, een man van het platteland groeide op met de country van Merle Hagggard, Johnn Cash en Hank Williams. Zijn vader was boer en ook Mitchell  was voorbestemd om in de toekomst boer te worden. Toen hij via platen in aanraking kwam met de rock and roll en country kreeg zijn leven een heel andere wending. Hij besloot om muziek te gaan maken en vijftien jaar lang was Mitchell voorman van de countrypunk groep The Saddlesores.

In 1992 werd Cole Mitchell aan beide ogen blind en ging hij verder als soloartiest.

Zijn debuutplaat als soloartiest was getiteld “Bulletproof”, gevolgd door de in 2006 uitgebrachte en hier besproken “Invictus”.

Van de tien nummers schreef Cole Mitchell er tien zelf; “Cold Light Of Day” schreef hij samen met gitarist Allen Appel.

Drie van de tien songs zijn uptempo country songs met een lekkere twang: “Born To Lose”, “Bye Bye Baby” en “Lucretia Borgia”.

De andere zeven nummers zijn langzaam tot mid-tempo en kenmerken zich door het prachtig gitaarwerk van Allen Appel en de prachtige samenzang tussen Mitchell en vocaliste Glenda June Fish. Verder dragen de accordeon van Barbara Basinger (“Van Gogh’s Moon”) en de orgel van Keith Werblow (“The Curse”) bij aan de prachtige en kleurrijke arrangementen van de songs.

Kortom “Invictus” is een groeiplaat die bij elke draaibeurt beter wordt. Liefhebbers van Fred Eaglesmith zullen deze plaat zeker waarderen en ook de andere americana liefhebbers zullen verrast worden door deze prima plaat.

Thomas Kaldijk