Recensie 31-03-2006

Bill Sheffield – “Journal On A Shelf” – American Roots And Blues Records

Ik had nog nooit gehoord van Bill Sheffield, maar wat een verrassend goede plaat is zijn nieuwste, “Journal On A Shelf”.

Geboren in 1951 in Atlanta, Georgia speelt Bill Sheffield al meer dan dertig jaar de blues. Hij heeft opgetreden met legendarische bluesartiesten als Muddy Waters, BB King en T Bone Walker en heeft opnames gemaakt met Roy Buchanan.

Momenteel is Bill Sheffield op drie fronten bezig: solo akoestisch, als duo met Donnie McCormick en als lid van de band The Walking Wounded.

“Journal On A Shelf” is reeds zijn achtste plaat en laat een mix van countryblues, folk, gospel en elektrische blues horen, maar steeds met een roots inslag.

Op de plaat wordt medewerking verleend door o.a. Sean Costello en Paul Linden.

In het eerste gedeelte van de plaat viert de countryblues de boventoon in de geest van Blind Boy Fuller en Leadbelly, waarbij het nummer ‘An Inventation To The Blues’ van Tom Waits in het oog en oor springt.

In het tweede gedeelte sluipt er meer roots de muziek in en doet de muziek me in de verte denken aan het werk van Ted Hawkins (‘Shooky, Come Home’).

“Your Still On My Mind” en “Journal On A Shelf” (prijsnummer) zijn prachtige akoestische miniaturen in de beste rootsblues traditie, “Holy Mother” is pure gospel en “The Ballad Of Prer Rabbit”, een elektrisch blues nummer dat swingt als de neten.

“Journal On A Shelf” is een heerlijke plaat die verdient om brede aandacht te krijgen. Net als “Delta Soul” van Keith B. Brown vorig jaar, is dit een plaat die me echt verrast heeft.

Thomas Kaldijk

Recensie 24-03-2006

The Gaslights – “Lines and Wires” – www.thegaslights.com

Belangrijkste leden van de uit Kansas City / Missouri afkomstige “The Gaslights” zijn gitarist Chris Meck en zangeres Abigail Henderson.

Meck speelde in de band “Pendergast” en was gitarist in de band van Kistie Stremel. Henderson maakte deel uit van de band “Trouble Junction”.

In 2003 richten ze, samen met drummer Glen Hockemeier en bassist Johnny Eggerman, “The Gaslights” op.

Abigail Henderson ontpopt zich op “Lines and Wires” als belangrijkste songschrijfster en is verantwoordelijk voor de twaalf nummers op hun tweede plaat.

In oktober verscheen de debuutplaat “Midwest Hotel” en sindsdien hebben ze het podium gedeeld met o.a. The Bottle Rockets, John Dee Graham en Billy Joe Shaver.

In het begeleidend schrijven wordt de stijl omschreven als een mix van ‘Loretta, Hank, The Stones and Stax / Volt.

Countryrock met twang, heerlijke countrysoul, gevoelige ballads, snijdende rockers en een scheutje rockabilly, wat wil je nog meer als rechtgeaarde roots liefhebber.

Chris Meck en Abigail Henderson zijn onbetwist de uitblinkers op deze zeer gevarieerde rootsplaat, die ook nog uitstekend geproduceerd is, iets waar het bij independent bands nog wel eens aan wil ontbreken.

Zeer aangename kennismaking met een veelbelovende band aan het roots firmament.

Thomas Kaldijk

Recensie 17-03-2006

Gina Villalobos – “Miles Away” – Laughing Outlaw Records / Bertus

Met “Miles Away” moet het definitief lukken met de grote doorbraak van Gina Villalobos, singer-songwriter uit Californië.

Haar vorige plaat “Rock ‘N’ Roll Pony” kreeg uitstekende kritieken en was één van de openbaringen van 2004. De plaat had wel dramatische gevolgen voor Gina, want kort na de release in Amerika kreeg ze een ongeluk waarbij ze het zicht in haar rechteroog volledig verloor en als gevolg daarvan de release in de rest van de wereld op zich liet wachten.

Op “Miles Away” kun je veel gehanteerde omschrijvingen plakken: countryrock met twang / kicking Rock ’N Roll / straight-up Rock; wat telt zijn de songs en die klinken messcherp en gedreven.

Lucinda Williams, Honky Tonk Stones, Kathleen Edwards, om een paar veel gebruikte vergelijkingen te citeren, geven globaal aan waar we de muziek van Gina Villalobos moeten plaatsen.

Up-tempo countryrock in “Miles Away” en Face On The Sheets” wordt afgewisseld met mid-tempo songs met geweldige hooks zoals in “Don’t Let Go” / Tied To My Side”, die op hun beurt weer worden afgewisseld met fraaie ballads zoals in “Hard Enough” / “If I Can’t Have You” (Bee Gees, Yvonne Elliman) / “Let’s Fall Apart” en “Somebody Save Me”.

Uitstekend geproduceerd door Erik Colvin, die ook verantwoordelijk was voor de productie van “Rock ‘N’ Roll Pony”.

Extra vermelding verdienen gitarist Kevin Haalend en pedalsteel gitarist Sean Caffey, die “Miles Away” dat extra beetje twang meegeven die de plaat boven de rest doet uitstijgen.

Prachtige plaat (opnieuw) van Gina Villalobos.

Thomas Kaldijk

Recensie 10-03-2006

Jesse Dayton – “South Austin Sessions” – Stag Records / SonicRendezvous

Liever een pittig voorgerecht of hartig toetje dan een smakeloos hoofdgerecht. Deze beeldspraak is op zijn plaats bij de nieuwe release, “South Austin Sessions” van Jesse Dayton.

Jesse Dayton stond een aantal weken reeds in de schijnwerpers als producer van de uitstekende debuutplaat van Sarah Hamilton, evenals “South Austin Sessions”, uitgebracht op Dayton’s eigen Stag label en hier verdeeld door het onvolprezen SonicRendevous.

Op de cd vinden we studio out takes van eerdere plaatopnames terug, covers van nummers uit zijn nieuwe live show, songs waarmee hij eer aan zijn helden bewijst en vertolkt hij een aantal songs van hedendaagse liedjesschrijvers zoals Eddie Spaghetti (Supersuckers), Vic Gerard (Two Hoots & A Holler) en Herman Brock Jr. (Texaanse bluesachtergrond).

Met een mix van rootscountry (“Loretta” / Townes van Zandt – “Waymore’s Blues” / Waylon Jennings – “Where The Beer Keeps Flowing” / Herman Brock Jr – “Swan Song” / Vic Gerard), blues (“Cornbread, Peas and Black Molassas” / Sonny Terry/Brownie McGhee), soul (“Mexican Blackbird” / ZZ Top – “Why Do I Love You” / Jim Lauderdale), rootsrock (“Roadworn & Weary” / Eddie Spaghetti) en tex-mex (“Coco Loco” / Herman Brock Jr) is “South Austin Sessions” een heerlijke jukebox plaat zonder al te veel pretenties, die heerlijk wegluistert.

Ik denk dat ik nog maar een toetje neem.

Thomas Kaldi

Recensie 03-03-2006

Tres Chicas – “Bloom, Red, & The Ordinary Girl” – Yep Roc Records / SonicRendezvous

De som van de delen is groter dan het geheel. Niet voor niets wordt deze uitdrukking gebruikt in het promo schrijven bij het tweede album van het damestrio Tres Chicas.

Caitlin Cary (Whiskeytown), Lynn Blakely(Glory Fountain) en Tonya Lamm (Hazeldine) hebben elkaar naar grote hoogten gestuwd op deze in Londen geproduceerde plaat.

“Bloom, Red & The Ordinary Girl” klinkt inderdaad Europeser dan de debuutplaat “Sweetwater” uit 2004 en qua songstructuur en productie schieten me namen als Van Morrison (“Stone Love Song” / “Red”) en Nick Lowe (“My Love” / “The Man Of The People”) te binnen. Productie was in handen van Neil Brockbank (Nick Lowe / Bryan Ferry / Roxy Music / Tanita Tikaram) en drummer Robert Trehern (Nick Lowe / Van Morrison).

Op de plaat is verder een hoofdrol weggelegd voor keyboardspeler Geraint Watkins, die met orgel en wurlitzer een ‘Spooner Oldham’ achtige hoofdrol vervult. Watkins is ook (mede) verantwoordelijk voor de herkenningssong van deze plaat “My Love” en zorgt verder voor een heerlijke countrysoul gevoel op “Bloom, Red & The Ordinary Girl”.

Andere gastrollen zijn weggelegd voor Nick Lowe (bas op twee tracks) en gitarist Bill Kirchen. Na al eerdere een hoofdrol op de laatste plaat van Greg Trooper, bewijst Bill Kirchen op twee nummers (“Still I Run” en “The Man Of The People”) een waardige opvolger te zijn van countrysoul gitaristen en legendes als Jimmy Johnson en Reggie Young.

Caitlin Cary en Lynn Blakely zijn verantwoordelijk voor het schrijven van de meeste songs en daar zit niet één slechte tussen. Zou ik mogen kiezen dan gaat mijn voorkeur uit naar de songs van Lynn Blakely (“Sway” / Slip So Easily”) en het door Blakely en Cary geschreven “Man Of The People”. Maar ook het Cary nummer “400 Flamingo’s” is niet te versmaden en ook………Ach,het blijft moeilijk kiezen.

Prachtige plaat!!!!! Alle twaalf goed.

 Thomas Kaldijk