Recensie 25-03-2005

Elizabeth McQueen and The Firebrands – „Happy Doing What We’re Doing“ – Freedom Records / Rounder Europe

Elizabeth McQueen uit Austin heeft haar inspiratie voor haar tweede plaat „Happy Doing What We’re Doing“ gehaald uit de pub rock scene, een muziekstroming uit de pre punk / new wave tijd in Engeland. Op deze cd covert ze haar favoriete nummers van groepen en artiesten zoals o.a. Ducks Deluxe, Rockpile (Nick Lowe / Dave Edmunds), Squeeze, Elvis Costello, Graham Parker en Dr. Feelgood.

Het is inderdaad frisse, feel good music die Elizabeth McQueen ons voorschotelt. Het titelnummer van de plaat is een cover van een Brinsley Schwarz nummer, wellicht dé band uit de pub rock scene. De band bestaat uit Brinsley Schwarz, Nick Lowe, Bob Andrews, Ian Gomm en Bill Rankin.

Zelf ooit op een spectaculaire wijze gelanceerd als top attractie. 140 vertegenwoordigers van Engelse muziekbladen worden in 1970 naar New York gevlogen om het eerste optreden van Brinsley Schwarz in het voorprogramma van Van Morrison en Quicksilver Messenger Service in The Fillmore East bij te wonen. De recensies zijn vernietigend en de groep staat op de rand van de afgrond. Toch wordt hun debuutplaat „Brinsley Schwarz“goed ontvangen en besluit de band zich te concentreren op de kleinere zalen en pubs: de pub rock scene is geboren. Geput wordt uit de rijke Amerikaanse muziekscene; country, rock and roll, blues en soul worden gemixt in frisse, uptempo bluesy roots pop nummers.

Elizabeth McQueen and The Firebrands bewijzen met „Happy Doing What We’re Doing“ eerbetoon aan deze interessante Engelse muziekstroming die als voorloper geldt voor de punk en new wave.

Een feest van herkenning: Jukebox muziek van de bovenste plank.

Thomas Kaldijk

Jimmy Lafave – „Blue Nightfall“ – Red House Records / Music & Words

Jimmy Lafave uit Austin is wellicht de beste songwriter op het gebied van het schrijven van huiveringwekkende ballads. Op zijn eerste plaat na vier jaar „Blue Nightfall“ staan er weer een paar die zich kunnen meten met het beste wat hij tot nu toe heeft geschreven. Schaamteloze ontboezemingen over stukgelopen liefdesrelaties zoals in het titelnummer:

Dezelfde thematiek vinden we terug in de andere prachtige, voortkabbelende ballads zoals „Revival“, „ Sweet Sweet Love“ , „River Road“, Shining On Through“, „Rain Falling Down“, „I Wish For You“ en „When You Were Mine“ .

Dat Jimmy Lafave ook een zwak heeft voor de muziek van Chuck Berry en Jerry Lee Lewis, horen we op de barroom rock an roll songs „Music From The Motor Court“en „Gotta Ramble“, terwijl „Bohemian Cowboy Blues“en „It’s Gone“ een bluesy feel hebben.

Gurf Morlix doet op drie nummers mee, maar ook de andere (onbekende) muzikanten doen daar niets voor onder.Met name keyboard speler Radoslav Lorkovic, mandolinespeler Warren Hood en gitarist Larry Wilson spelen de sterren van de hemel.

„Blue Nightfall“ is Jimmy Lafave’s zevende plaat en behoort tot het beste wat hij tot dusverre heeft uitgebracht. De echte verrassing is er natuurlijk van af. Daar heeft ‚godfather’ Jan Donkers voor gezorgd, die hem in zijn programma’s heeft grijs gedraaid. Ook internationaal krijgt de plaat geweldige kritieken. Houd je van prachtige ballads, zo nu en dan afgewisseld met rock and roll en blues dan ben je bij Jimmy Lafave aan het goede adres.

John Coinman – “Songs From The Modern West” – CoraZong Records

John Coinman was in 2002 één van de openbaringen met zijn cd “River of Fire” en kwam in mijn lijst van favoriete platen van 2002. Deze singersongwriter uit Tuscon, Arizona (opgegroeid in New Mexico) is met name bekend om zijn muziekbijdragen voor films en tv series. Zo schreef hij nummers voor de film “The Postman” van Kevin Costner en vervulde in dezelfde film ook een gastrol. Kevin Costner speelt sowieso een belangrijke rol in de muzikale ontwikkeling van John Coinman. In de tachtiger jaren speelden ze samen in de groep Roving Boy en scoorden zelfs een nummer 1 hit in Japan met de single “Simple Truth”. Verder had John Coinman de muzikale supervisie bij de bekroonde film “Dances With Wolves”.

De nieuwe plaat „Songs From The Modern West“ werd geproduceerd door Tuscon’s coming man Teddy Morgan, die trouwens nu gesetteld is in Nashville. De basistracks werden in Tuscon opgenomen met bassist Blair Forward en drummer Larry Cobb, de vaste begeleiders in Coinman’s band. Daarnaast werden ook pedal steel gitarist Neil Harry en vibrafoonist Jimmy Carr uitgenodigd. In Nashville werden de basistracks afgemixt door Teddy Morgan, die ook alle electrische gitaarpartijen voor zijn rekening nam. Richard Dodd, bekend van Tom Petty masterde de cd, die fris en modern klinkt, maar tegelijkertijd ook Coinman’s ‚South West’ gevoel in ere houdt.

Het Nederlandse kwaliteitslabel CoraZong was zo slim om John Coinman op te pikken en na ‚the best of’, „This Place Ain’t What It Used To Be“ is „Songs From The Modern West“ de tweede release van John Coinman op CoraZong.

Het eerste nummer „Once This was The Promosed Land“, is een heerlijke countryrocker met fraai gitaarspel van Teddy Morgan, dat gevolgd wordt door het even fraaie „Superman“. Het vierde nummer „The Hero“ heeft dat typisch Tuscon sfeertje waar ook een band als Galexico patent op heeft: desert muziek met spooky gitaarklanken van Teddy Morgan. Verdere hoogtepunten zijn het countryrocknummer „Find That Girl“ met een mooi Byrds intro en de prachtige ballads „Down In Nogales“ en „Long Hot Night“.

John Coinman is één van die nog onbekende singer songwriters die het verdient om door te breken. Hij schrijft geen slecht nummer, heeft een prachtige stem en met mensen als Teddy Morgan achter zich kan het niet fout gaan.

“Songs From The Modern West” is een prachtige plaat geworden. Laten we hopen dat het grote publiek deze getalenteerde singer songwriter oppikt; hij verdient het.

John Coinman treedt 29 april op in Grootcafé Janssen en Janssen in het programma „Blueprint“ van ondergetekende.

zie verder www.bogdike.nl / Blueprint

Thomas Kaldijk

In de zomer van 2003 nam de Canadese Kate Maki een rigoreuze beslissing: ze nam ontslag als onderwijzeres en besloot zich volledig op de muziek te storten.

Haar eerste cd, „ Confusion Unlimited“ verscheen in 2003, toerde met gevestigde Canadese artiesten en ze kreeg een fanatieke aanhang.

Haar nieuwste plaat, The Sun Will Find Us“ werd opgenomen in Ottawa, onder productionele leiding van Dave Draves, ook de producer van o.a. Kathleen Edwards’ „Failer“.

Op haar site worden vergelijkingen gemaakt met de muziek van The Byrds, The Everly Brothers als ook vrouwelijke collega’s Gillian Welch en Lucinda Williams.

Zelf zou ik daar Tift Merritt aan toe willen voegen, met name vanwege de soulinvloeden in een paar nummers.

Afgetrapt wordt met het prijsnummer , First Impression’ , in de beste Lucinda Williams traditie. Een lome ballad met prachtig pedal steel werk van Dale Murray. In dezelfde stijl gaat het door met ‚One By One’ met achtergrondvocalen van o.a. Ruth Minnikin. Via het traditionele countrynummer ‚Old Guitar’ komen we bij een ander hoogtepunt van de plaat: ‚Forever Blue’, een heerlijk mid-tempo countryrock nummer. Dan moeten de prijsnummers met soulinvloeden nog komen. ‚Someone Better’ is een countrysoul nummer in de beste Muscle Shoals en Memphis traditie en dat geldt eveneens voor ‚Mid March Blues’, met prachtig blazerswerk en dito gitaarwerk van Fred Guignion. Niet dat de plaat dan inzakt, in tegendeel.

Al met al heeft Kate Maki in 2003 een verstandige beslissing genomen. Haar muzikale toekomst ziet er rooskleurig uit, de recensies zijn zeer lovend en daar is deze geen uitzondering op. Prachtige plaat, geen slecht nummer te bekennen, gedurfd en kanshebber op de eindlijst. Dit is er weer zo één.