juni 2006

The Patrons werden opgericht in Boston, nadat gitarist Matt Borushko een advertentie had geplaatst in de Boston Phoenix.

Jonah Kraut (zang / gitaar / Chigago), Matt Borushko (gitaar / Detroit), Ryan Barrett (drums / zang / Boston), Matt Riley (bas / New York) en Cory Bortnicker (zang / keyboards / Philadelphia) laten op hun debuutplaat “All That Is Tied” een prachtige mix horen van klassieke countryrock / countrysoul en een vleug rootsrock in de beste The Band traditie.

De elf nummers op de plaat werden geschreven door Kraut (4), Borushko (4) en Bortnicker (3).

Met name de songs van Jonah Kraut hebben een heerlijke countrysoul feel en met “All That Is Tied” en Darling, Once Again” wanen we ons in het Muscle Shoals era met illustere figuren als Dan Penn en Spooner Oldham.

Zelf noemen ze Dylan / The Band / Whiskeytown / Uncle Tupelo en Lucinda Williams als hun inspiratiebronnen en schrijver Peter Guralnick omschrijft de muziek van The Patrons als ‘Echo’s van The Band , Gram Parsons, The Byrds, soul, country; kortom het hele spectrum van de Amerikaanse rootsmuziek’. Geen slecht compliment van één van Amerika’s beste geschiedschrijvers van de popmuziek.

“All That Is Tied” is een afwisselende, hoogstaande countryrockplaat met soul en rock and roll invloeden en is het zoveelste bewijs dat de klassieke countryrock nog steeds springlevend is.

The Blind Robins – “Panorama Valley” – Rolling Blackout Records

In 2004 maakten The Blind Robins één van de leukste onafhankelijke platen van het jaar. “Origin Of The Wasteland” kwam in mijn top 10 lijstje terecht en de recensie destijds begon als volgt: “Op de valreep van 2004 viel er de afgelopen week een zeer prettige muzikale verrassing op de deurmat. De debuutplaat van The Blind Robins is na een paar draaibeurten niet meer uit de cd speler te krijgen en is een aanstekelijke mix van ‘harddrivin’countryfolkrockpunk’. De standplaats van de band is Rockford Illinois en zanger Michael Whyte, bassist Bob Vodick en drummer Dave Fleming kennen elkaar al jaren uit eerdere bands als Pine Cone (countryrock) en Aquavit (pop georiënteerd). Met de komst van jonge hond / pedal steel speler Adam Davis uit Philadelphia kregen The Blind Robins een nieuwe impuls en viel alles op zijn plaats.” Helaas is anno 2006 Adam Davis niet meer van de partij. Zijn rol wordt nu vertolkt door gastspeler Bud Melvin, die behalve pedalsteel ook de banjo bespeelt. Verder is een opvallende rol weggelegd voor violiste en achtergrondzangeres Jessica Billey. De term ‘harddrivin’countryfolkrockpunk’ durf ik voor “Panorama Valley” niet meer te gebruiken. Er zijn iets meer countryinvloeden in de muziek binnen geslopen en het bijtende, punkachtige elan is wat naar de achtergrond verdrongen. Toch ligt “Panorama Valley” duidelijk in het verlengde van het debuut. Dit komt mede door het karakteristiek stemgeluid van zanger / gitarist / componist Michael Whyte en de composities van diezelfde Whyte. In de verte heeft hij de intonatie van een jonge Jagger. De plaat opent sterk met het countryrocknummer “Famous Non-Believers”, gevolgd door het Jason & The Scorchers achtige “William Jennings Bryan”. Deze invloeden worden voortgezet in “Miss Limestone County” en “Santa Clarita”. Track 5 is een niets beduidend instrumentaal nummer en vormt de overgang naar het wat rustiger materiaal. In “Cash And The Carters” bewijst Michael Whyte zijn talent als songschrijver. In dit bluegrassnummer laat hij een terminaal patiënt de volgende tekst declameren:

Ook het titelnummer “Panorama Valley” is countryfolk getint, gevolgd door de Green On Red cover “Black River”. De plaat eindigt zoals het begonnen is; bijtende countryrock in “Two Good Eyes” en “You Want It, You Get It”. De echte verrassing is er af, maat toch is “Panorama Valley” een bevestiging van de klasse van The Blind Robins. Misschien waren de verwachtingen té hoog gespannen, maar het kippenvel gevoel van de eerste plaat ontbreekt. Desondanks stijgt de plaat ver boven de middelmaat uit en wordt het tijd dat Europa / Nederland kennis maakt met deze getalenteerde band uit Illinois.

Bellwether – “The Stinging Nettles” – Rosa Records

Ik moet eerlijk bekennen dat ik in eerste instantie deze vijfde plaat van Bellwether over het hoofd heb gezien.

De band uit Minneapolis die halverwege de jaren negentig werd opgericht, heeft met “The Stinging Nettles” een geweldige countryrock plaat gemaakt die zich ergens bevindt tussen het werk The Flying Burrito Brothers, The Jayhawks en Whiskeytown.

Sommige nummers hebben een wat psychedelische intro, maar luister je daar door heen dan ontwaar je prachtige songstructuren.

“Poor You” is prachtige countrygospel in de beste Flying Burrito Brothers traditie, evenals ‘Jamestown” en “Talkin Funplex Blues” mijn drie favoriete nummers van dit uitstekend album.

Elf nummers, allemaal even goed en uitgebracht op het onvolprezen Rosa Records van de heren Robbie Klanderman en Frans Lomans.

Na het nieuwe album van Kevn Kinney is dit het tweede album van Rosa Records dat aan het eind van het jaar hoog gaat scoren in de eindlijsten. Laat deze heren maar schuiven; ze hebben een neus voor talent en Bellwether is op deze regel geen uitzondering. “The Stinging Nettles” is een countryrock plaat van allure. Doe er je voordeel mee.

Al Basile – “Groovin’ In The Mood Room” – Sweetspot Records

Sinds Al Basile’s tweede cd “Shaking The Soul Tree” uit 2001 ben ik een grote fan van deze dichter, schrijver, leraar én bluesartiest.

Duke Robillard speelt een belangrijke rol in de carrière van trompetist Al Basile. Robillard nodigt Basile in 1973 uit om te komen spelen in zijn band Roomful Of Blues. Hij wordt de eerste trompettist in deze legendarische jump band uit Rhode Island. Deze periode duurt slechts twee jaar, maar de wegen van Robillard en Basile blijven elkaar kruisen.

Robillard neemt regelmatig nummers van Al Basile op zijn platen op en anderzijds produceert Robillard de soloplaten van Basile en is daar tevens in een glansrol als gitarist op te bewonderen.

Al Basile’s vijfde soloplaat “Groovin’ In The Mood Room” is daarop geen uitzondering. Naast Robillard op gitaar zijn de andere rollen weggelegd voor Robillard’s bandleden Marty Ballou op bas, Mark Texeira op drums, Bruce Spears op orgel en doet saxofonist doet Doug James op één track mee, terwijl Al Basile de zang voor zijn rekening neemt.

Net als op “Shaking The Soul Tree” en “Blue Ink” uit 2005 is “Groovin’ In The Mood Room” een heerlijke mix van blues, rhythm & blues én Soul met inderdaad de hoofdletter S!

Track 5 ‘Picked To Click’ is een fantastische soul ballad met een geweldige solo van Duke Robillard. Andere soulslijpers waar Al Basile patent op schijnt te hebben zijn ‘Baby Sister’, ‘Be A Woman’ en ‘You Satisfy. Betere soulnummers zul je dit jaar niet horen en dat is nog niet alles.

‘I Got To Be The Boss’, ‘How Much Better’, ‘Take My Word’ en ‘Coffee and Cadillacs’ zijn heerlijke dansbare rocknummers, terwijl ‘She’s On The Mainline’ een lekker jump swing nummers is met Al Basile op trompet.

Prijsnummer is ‘Your Rights’, een nummer waarvoor Delbert McClinton de inspiratie leverde. Verrassend genoeg een meer op Americana leest geschoeid nummer met prachtig slide spel van Robillard én een piano solo van dezelfde Robillard, zijn eerste ooit op plaat.

Kortom met “Groovin’ In The Mood Room” levert Al Basile wederom een klasse bluesplaat af met voor ieder iets van hun gading. Zowel de blues als soul liefhebbers zullen smullen van deze gevarieerde plaat. Het wordt tijd dat de overstap naar Europa gemaakt wordt.

Recensie 01-06-2006

Kevn Kinney’s Sun Tangled Angel Revival – “Comin’ Round Again” – Rosa Records

‘Comin Round Again’ is Kevin Kinney’s zesde soloplaat, zijn tweede onder de naam Sun Tangled Angel Revival na het verscheiden van zijn band Drivin’ N’ Cryin’ in 1986.

Net nieuwe Nederlandse label Rosa Records heeft met Kevn Kinney een ‘living legend’ in huis gehaald en dat bewijst hij met deze prachtige plaat.

De songsmid uit Atlanta is met name geïnspireerd door het vele toeren in het diepe zuiden van Amerika en ‘Comin Round Again’ laat een mix horen van country, blues en folk, waarbij met name de bluesongs geïnspireerd klinken.

De nummers ‘Comin Round Again’ / ’40 Miles Of Mountain Road’ / ‘Blues On Top Of Blues’ en Chattahoochie Coochie Man’ hebben een downhome blues feel.

‘Tell Him Something For Me’ heeft een Memphis soul arrangement, terwijl ‘The Country Song’, ‘Thoughts By Now’ en ‘Sometimes I Wish I Didn’t Care’ met name de Americana liefhebbers zullen aanspreken.

Slotnummer ‘I Wonder’ doet me denken aan het beste werk van ‘McDougal Blues’ uit 1990, nog steeds een van de hoogtepunten in het oeuvre van Kevn Kinney.

Samenvattend kunnen we stellen dat ‘Comin Round Again’ één van de beste platen van het jaar is en wie hem onlangs solo gezien heeft kan beamen dat het een genot is deze songschrijver (en geweldige gitarist) te aanschouwen.

Thomas Kaldijk