Recensie 25-06-2004

Reverend Horton Heat – Revival – Yep Roc Records / SonicRendezvous

Reverend Horton Heat (zowel naam van frontman / zanger / gitarist als band ) wordt samen met The Cramps beschouwd als trendsetter in de psychobilly rock and roll.

Oprichter James Heath groeide op met rock and roll en blues in Corpus Christi Texas en verhuisde in de tachtiger jaren naar Dallas. In Deep Ellum (wijk in Dallas) verzorgde hij zijn eerste optredens en kreeg van de clubeigenaar zijn artiestennaam Reverend Horton Heat. Wat de band uniek maakt is het feit dat ze de rock and roll met een punkachtige instelling benaderden en de psychobilly op deze wijze aantrekkelijk maakte voor het alternatieve rock publiek. In 1991 werd hun eerste plaat uitgebracht op het alternatieve Sub Pop label uit Seattle, waar ook Nirvana ooit zou beginnen. De band werd steeds populairder en kreeg ook buiten Dallas een reputatie. Inmiddels zijn we vijftien jaar en acht platen verder en rockt en swingt The Reverend nog steeds als nooit tevoren. Op Yep Roc Records is onlangs hun nieuwste plaat Revival verschenen en zijn de met overstuurde gitaar gedrenkte nummers nog steeds een lust voor het oor. Bassist Jimbo Wallace en drummer Scott Churilla leggen een retestrakke basis voor de vijftien nummers die door James Heath zelf werden geschreven.

Boogie, psychobilly, rock and roll en rockabilly zijn de bekende bestanddelen en worden in twaalf van de vijftien nummers hard en snel  gespeeld. Drie keer wordt even gas terug genomen, maar ook dan weet Reverend Horton Heat te boeien. Bij de cd is ook een DVD toegevoegd met daarop drie live nummers en bezoekt in een korte documentaire James Heath het Deep Ellum district, waar het allemaal voor hem is begonnen. Een aangenaam toetje bij een voortreffelijk hoofdmenu. Direct aanschaffen. Zie www.reverendhortonheat.com

Thomas Kaldijk

Recensie 18-06-2004

Dave Alvin – Ashgrove – Yep Roc Records / SonicRendezvous

Heel geleidelijk is Dave Alvin getransformeerd van cult figuur naar leidende en vooraanstaande artiest in de americana scene. Bekendst is hij natuurlijk geworden (samen met broer Phil) als voorman van The Blasters, de belangrijkste rootsband eind zeventiger begin tachtiger jaren uit Los Angeles. De laatste jaren hebben zijn vertolkingen van folk en blues taditionals (“Public Domain” / 2000) veel bijval gekregen, maar fans bleven vragen om meer gitaar georiënteerde bluesrock nummers en dat is precies wat zij krijgen op zijn nieuwste plaat  “Ashgrove”.

“If there is one Dave Alvin solo record you’ve got to have, this is the one” zegt hij zelf in de toegevoegde persinfo bij de cd. Nu zal een artiest die een eerste plaat uitbrengt bij een nieuwe platenmaatschappij (Yep Roc Records) dit meestal zeggen, maar de eerlijkheid gebied mij te zeggen dat deze plaat zeer afwisselend is en een mijlpaal vormt in het oeuvre van Dave Alvin. Van de tien nummers (gemiddelde speelduur 5 minuten) is de helft geënt op gitaar georienteerde bluesrock en geven de vijf andere (rustige) nummers blijk van de songwriterskwaliteiten van Dave Alvin. Drie nummers werden samen geschreven met andere grootheden uit het roots veld: “Rio Grande” werd samen geschreven met Tom Russell en verscheen al eerder op diens prachtige plaat “Borderland” uit 2002. “Somewhere In Time” werd samen geschreven met Dave Hidalgo en Louis Perez van Los Lobos en is ook te vinden op de nieuwste plaat van Los Lobos “The Ride”. “Nine Volt Heart” tenslotte schreef Dave Alvin samen met Rod Hodges van The Iguanas en was ook te vinden op hun plaat “Platic Silver Nine Volt Heart” uit 2003. Met een allstar band uit de Los Angeles scene (Greg Leisz, Bob Glaub, Don Heffington, Chris Gaffney) is “Ashgrove” wederom een kanshebber voor de jaarlijst van 2004. Liefhebbers van stevige gitaar(blues) rock, afgewisseld met prachtige, rustgevende roots songs zijn bij Dave Alvin aan het juiste adres.

Thomas Kaldijk

Recensie 11-06-2004

Kate James and Lost Country – Homewrecker, Heartbreaker – Hayden’s Ferry Records

Drie jaar geleden richtte de uit Atlanta afkomstige Kate James haar band Lost Country op, samen met drummer Chuck Kelly en bluesgitarist Bill Brooks. Er werd in eerste instantie opgetreden in de rockabilly scene van Atlanta en de band trof daar een gezonde voedingsbodem voor hun traditionele country. Bassist Joe Fleming en pedal steel gitarist Mark van Allen werden aan de band toegevoegd en werden in eerste instantie country covers gespeeld in de stijl van Patsy Cline en Loretta Lynn. In 2003 werd Kate James and Lost Country tot beste countryband van Atlanta uitgeroepen en kwam hun ontwikkeling in een stroomversnelling; de groep ging zich toeleggen op het schrijven van eigen nummers en werd er uitgebreid getoerd in de omringende staten waar men ook open stond voor het frisse countrygeluid dat dit keer eens niet uit Nashville kwam.

Op Hayden’s Ferry Records is nu eindelijk hun debuutplaat “Homewrecker, Heartbreaker” verschenen. Hun opgedane ervaring bij optredens en het schrijven van nummers betaalt zich uit in een geweldig countryalbum dat een mix laat horen van het geluid van Merle Haggard, Patsy Cline en Buck Owens.  In recensies wordt de stem van Kate James geroemd om haar zuiverheid en emotie. De elf nummers op de cd werden door Kate James en gitarist Bill Brooks afzonderlijk of samen geschreven en laten horen dat traditionele honkytonk ook fris en eigentijds kan klinken zoals het ooit bedoeld is: muziek met hart en ziel.

Kate James and Lost Country hebben met “Homewrecker, Heartbreaker” de beste countryplaat van 2004 tot nu toe uitgebracht. Iets voor Take Root of Blue Highway??

Thomas Kaldijk

Recensie 04-06=2006

Cactus Hunters – Cactus Hunters – Rustic Records

De groep Cactus Hunters wordt met name vergeleken met de legendarische groep The Band. Dit komt waarschijnlijk eerder vanwege het feit dat beide groepen uit Woodstock komen, dan uit muzikaal oogpunt. Wellicht wordt de connectie ook gelegd, omdat de debuutplaat van Cactus Hunters werd geproduceerd door Aaron Hurwitz, die in vroegere tijden ook voor The Band werkte. Toch zijn prachtige ballads als “Lonesome Cowgirl” en “Roam” gerelateerd aan The Band, met name door het orgel en accordeonwerk van Professor Louie, die eerder ook voor ex Band leden Rick Danko en levon Helms gewerkt heeft. Verder schieten me namen als Joe Ely (“Sooner Or Later”) en Johnny Cash (“Rain, Rain, Rain”) te binnen. Een gevarieerde debuutplaat van Cactus Hunters, die met hun aanstekelijke mix van rootsrock, americana en tex mex één van de betere debuutplaten van de laatste tijd gemaakt hebben. We zullen nog vast en zeker meer horen van deze band. Ze zijn inmiddels in de studio bezig met de opnames van hun tweede cd die in de herfst moet verschijnen. Als ze de stijgende lijn kunnen doortrekken zal deze belangrijke tweede plaat voor de doorbraak moeten zorgen. Zou me niks verbazen.

Thomas Kaldijk