Recensie 21-07-2006

Watermelon Slim & The Workers – “Watermelon Slim & The Workers” – Northern Blues / Parsifal

Wat mij betreft is 2006 tot dusverre een goed bluesjaar. Het is dringen aan de top van de lijst ‘bluesplaat van het jaar’.

Nu heeft Watermelon Slim a.k.a. Bill Homans zich in het rijtje favorieten geschaard. Zijn derde plaat binnen vier jaar is uitgebracht op het Northern Blues Records label uit Toronto.

Ondanks zijn 56 jaar wordt hij als nieuwkomer in de blueswereld beschouwd.

In 2005 werd Watermelon Slim bij de uitreiking van de WC Handy Awards genomineerd in de categorie ‘Best New Artist Debut’.

Begin zeventiger jaren zette Watermelon Slim de eerste schreden in de muziekbusiness. Hij diende destijds in Vietnam  en als Vietnam veteraan nam hij begin zeventiger jaren reeds een heuse lp op.

Na jaren  vrachtwagenchauffeur geweest te zijn, begon de bluesmuziek weer te trekken en stond Watermelon Slim op het podium met o.a. zijn buddy Henry Vestine van Canned Heat, Bonnie Raitt, Robert Cray en John Lee Hooker.

In 2002 werd hij getroffen door een zware hartaanval en keek hij de dood in de ogen. Na zijn genezing ging Watermelon Slim onverdroten door en dat betaalde zich in 2003 ui met zijn doorbraak cd “Up Close & Personal”.

Nu is er dus “Watermelon Slim & The Workers” en is in één woord geweldig. Fantastische hardrivin’ rockin’ blues in de beste Chigago traditie.

Veertien dampende songs die laten horen dat Watermelon Slim & The Workers the real deal zijn.

Mochten ze in Nederland in de buurt spelen, ben ik er in ieder geval bij. De bluesliefhebbers kunnen deze plaat blind aanschaffen.

Thomas Kaldijk                                    

Recensie 14-07-2006

Cam Penner – “Felt Like A Sunday Night” – www.thegravelroad.com

Cam Penner is een Canadese singersongwriter die zijn roots heeft liggen in Manitoba, Canada. Daar bestierden zijn ouders een illegale ‘roadhouse’, waar muzikanten van divers pluimage hun kunsten toonden.

Na een tijd in Chigago te hebben doorgebracht vestigde Cam zich opnieuw in Canada en ging zich bezig houden met projecten voor daklozen, iets wat hij ook reeds in Chigago had gedaan.

Daarnaast bleef hij nummers schrijven en optredens verzorgen.

Inmiddels is  “Felt Like A Sunday Night” zijn derde plaat en lijkt de toekomst er rooskleurig voor Penner uit te zien.

Zijn hele ziel en zaligheid heeft hij in deze plaat gestopt. Om de opnamekosten te kunnen financieren moest hij zijn huis verkopen en is nu zelf dakloos geworden.

Met zijn vaste maten van The Gravelroad, Jeff Drummond op gitaar en drummer Adam Esposito is “Felt Like A Sunday Night” een heerlijke mix van rootsrock, bluegrass en een vleugje countrysoul.

In de persmap worden vergelijkingen gemaakt met mensen als Steve Earle, Robert Earl Keen en John Prine en ik wil daar zelf een John Coinman aan toe voegen.

Goede songs, uitstekende muzikanten en mooi geproduceerd door Jeff Drummond’en Penner zelf.

Mooiste nummers zijn voor mij de ‘slowburners’ ‘Eight Days’ en ‘The Last Train Home’, maar ook de rest van de plaat kent geen zwak moment.

In deze hete dagen van juli komt “Felt Like A Sunday Night” als een verkwikkende douche. Ik denk dat Penner spoedig weer een (ruim) dak boven zijn hoofd heeft. Verrassend goede plaat van een nieuw talent uit Canada.

Thomas Kaldijk