Recensie 27-01-2006

BR5-49 – “Dog Days” – Dualtone / Bertus

De BR5-49’s werden in 1993 opgericht door Gary Bennett en Chuck Mead in Nashville. Met een mix van traditionele country, western swing, honky-tonk en countryrock wisten ze zich vanaf het begin een voorname plaats in de (alternatieve) countryscene te bemachtigen.

Na een aantal bandwisselingen maken oudgedienden Chuck Mead (gitaar en vocals) en multi-instrumentalist Don Herron (fiddle, steel-pedal, banjo, HammondB-3 orgel) nog steeds deel uit van de band, samen met drummer Shaw Wilson en bassist Mark Miller.

“Dog Days” is BR5-49’s zesde plaat en laat een mix horen van muziekstijlen die hierboven reeds zijn vermeld.

Van traditionele country (“I’m Goin’ Down”, “Let Jesus Make Your Breakfast”), Bakersfield country (het Dave Edmunds nummer “A-1 On The Jukebox”), jazzy swing country (“Lower Broad St. Blues”, “You Are The Queen”) tot Mavericks / Everly Brothers achtige countryrock in”After The Hurricane”, “Leave It Alone” en “Bottom Of Priority”; de plaat laat een rijk scala zien aan (country) stijlen.

Mochten er mensen zijn die getwijfeld hebben aan het voortbestaan van de band dan logenstraft BR5-49 dit op indrukwekkende wijze.

Thomas Kaldijk

Recensie 20-01-2006

Graham Lindsey – “Hell Under The Skullbones” – SonicRendezvous

Graham Lindsey speelde reeds op twaalfjarige leeftijd in ‘’s werelds jongste punkband’ Old Skull.

Deze in landelijk Wisconsin opgegroeide en nu in Nebraska wonende muzikant heeft op 27 jarige leeftijd een donkere, sombere kijk op het leven ontwikkeld.

“Hell Under The Skullbones” is Lindsey’s tweede soloplaat en is tekstueel een wat deprimerende plaat geworden.

Thema’s die regelmatig terugkomen zijn mislukte relaties, hel en verdoemenis en doodgaan: “Once I Was Lost But Now I Am Found / Cause I Got Me A Home In A Hole In The Ground”.

Ondanks de wat sombere teksten heeft de plaat muzikaal veel te bieden. Met medewerking van o.a. Van Dyke Parks, Greg Leisz, Larry Taylor (Tom Waits), Moris Tepper (Captain Beefheart) en Nick Vincent (Frank Black) kun je de muziek het beste omschrijven als countryfolkpunk met duidelijke Bob Dylan invloeden.

De plaat werd semi akoestisch geproduceerd door Steve Deutsch(Linda Thompson / Lisa Loeb / Van Dylke Parks) die ook Lindsey’s onvolprezen debuutplaat “Famous Anonymous Wilderness”uit 2003 reeds produceerde.

Favoriete nummers zijn de meer op americana gestoelde songs: “Matchbook Songs”, “Burn Me Down”, “Hole In The Ground” (mooi accordeon werk van Van Dyke Parks) en “Winterim” die muzikaal de ‘donkere’ teksten’ het beste compenseren

Geen vrolijke plaat om uren naar te luisteren. Wel één die intrigeert.

Thomas Kaldijk

Recensie 13-01-2006

Sara Hamilton – “Call My Name” – Stag Records / SonicRendezvous

Sara Hamilton uit Texas koos voor de omgekeerde weg. Kiezen andere artiesten hun domicilie in Austin, Sara verliet deze stad in 2002 om haar geluk in Mansfield, Texas te zoeken.

Daar vond ze de rust en de tijd om nummers te schrijven en te werken aan haar podium presentatie in allerlei café’s en honky - tonks.

Via een kennis in de business kwam ze in contact met niemand minder dan Jesse Dayton, die wel iets zag in het songschrijverstalent van deze dame.

Samen met Dayton’s engineer Sam Chadie(net genomineerd voor een Grammy voor de productie van de cd van The Lost Lonely Boys) werden in de Casa Studio’s in Austin 10 nummers opgenomen. Acht originele Hamilton nummers (één samen met Heather Morgan), een cover van Hayes Carll en een uitvoering van het Memphis Minnie ragtime nummer “Ain’t No Use Tryin’ To Tell On Me”.

Pretentieloze, goed in het gehoor liggende country honky – tonk met een lekkere dosis rock and roll en countrysoul, zoals we dat ook kennen van de platen van Jesse Dayton.

Behalve Jesse Dayton (gitaarpartijen) doen nog een aantal coryfeeën op deze plaat mee.

Hayes Carll (akoestische gitaar), Redd Volkaert (elektrische gitaar) en DB Harris (backing vocals) zijn de meest opvallende namen op deze ‘feel-good’ plaat.

Favoriete nummers zijn “Call My Name”, een fraaie ballad, het Hayes Carll nummer “Long way Home” met fraai accordeon werk van Bradley Jaye Williams, het up-tempo nummer”Back My Way” met een fraaie melodielijn en het country-soul nummer “Lonely Like Me”.

Sara Hamilton kent een vlotte start aan het begin van haar carrière. Er zijn slechtere debuutplaten gemaakt. Niet sensationeel, maar gewoon een goed in het gehoor liggende country rock plaat met een aantal fraaie rustmomenten.

Thomas Kaldijk