Zaterdag 11 september 2010 Centrum van Veendam vanaf 13.00 uur
15 singer songwriters met o.a.
Bart Oostindie,
Het zingen van teksten met een pakkend verhaal,
verpakt in interessante melodieën en harmonieën
en puttend uit brede invloeden van folk, roots, jazz en blues, dat is in het
kort een typering van de Limburgse troubadour Bart Ooostindie. Vanaf z'n 18e
trekt hij een aantal jaren door heel Europa rond als straatmuzikant. Omdat hij
zich vervolgens serieus wil bekwamen als gitarist vinden we hem de volgende 4
jaar op het Conservatorium, eerst in Maastricht en daarna Amsterdam. In 2002
sluit hij zich aan bij Mo'Jones, met wie hij op het podium van het befaamde
North Sea Jazzfestival staat. Mo'Jones kenmerkt zich door een mix van vele
stijlen als funk, soul, swing, lounge, folk en dat blijkt een perfecte
leerschool voor Bart. Bij Mo'Jones treft hij voormalig maatje van het
Maastrichtse Conservatorium pianist Mike Roelofs en start met hem de lounge/funk
band Down South.
Dat Bart Oostindie ook als singer-songwriter goed uit de voeten kan blijkt eind
februari 2005 als hij de Alfa Award wint, een competitie van het L1 TV programma
De Muziekfabriek. Met het nummer 'Grandson' maakt Bart grote indruk op de jury.
Samen met toetsenist Mike Roelofs, bassist Jo Didderen en drummer Sjoerd Rutten
wordt de debuut EP 'Grandson' opgenomen, die in de Limbo Top 10 een eerste
plaats bereikt.
De muziek van Bart Oostindie heeft raakvlakken met de jaren 60 folk/roots
traditie (Nick Drake, Fred Neil), maar Barts sound is rijker.
Jacques Mees,
J
acques Mees
zijn bijnaam is 'de troubadour' en die naam lijkt deze Brabander op het lijf
geschreven. Hij speelt al vanaf zijn elfde jaar gitaar, maar luisterde al ver
voor die tijd naar folk, blues en country. Enkele van zijn muzikale
inspiratiebronnen zijn Bob Dylan, Woody Guthrie, Hank Williams and Dave van
Ronk. Hij speelt niet alleen hun werk maar schrijft ook zijn eigen composities
en heeft al een paar CD's in eigen beheer uitgebracht. Hij heeft overal in
Europa met zijn gitaar rondgezworven, zat een tijdje in Rio de Janeiro en deed
optredens in New York. Hij stond in het voor-programma van artiesten als Kevin
Ayers en wijlen Rick Danko van The Band.
Jacques Mees is een entertainer met een eigen stijl, wiens songs recht uit het
hart komen. De Nederlandse Bob Dylan Look a LikeAlle bekende songs worden live
gezongen en gespeeld.
Like a rolling stone, The times are a changing, Mr. Tambourine man, en vele
andere.
U zult versteld staan van de gelijkenis, zowel in stem als uiterlijk.
Mark Dontje,
Mark Dontje is een 25 jarige zanger / gitarist
die er van geniet om songs van zijn favoriete artiesten voor het publiek te
spelen. In een kroeg, het theater, op een verjaardagsfeest of in de open lucht:
het maakt niet uit in welke vorm. Hij speelt zo de hele avond vol met zijn
akoestische repertoire. Vooral liedjes van singer/songwriters passen goed bij
zijn stem en stijl van gitaarspelen; denk aan John Mayer, Bruce Springsteen,
Milow en Novastar. Maar hij maakt ook graag zijn eigen versies van nummers van
bands als U2 of Pearl Jam. Eigenlijk is het allemaal begonnen bij een concert
van zijn naamgenoot Mark Knopfler. Op 17 jarige leeftijd drong het tijdens dit
concert tot Mark door dat hij niets liever wilde dan zelf ook eens te gaan
proberen gitaar te spelen. Van jongs af aan luisterde hij al ontzettend veel
naar muziek, maar had nooit de stap genomen het zelf ook te gaan beoefenen.
Vanaf het moment dat hij zijn gitaar had werd muziek maken zijn passie.
Op
zijn 19e trad hij voor het eerst op en won meteen de eerste prijs op het
Straatmuzikanten festival in Veendam. Hierna werd hij steeds meer gevraagd om
optredens te geven in de omgeving. Zo speelde hij bijvoorbeeld in Theater ’Van
Beresteyn’ in Veendam en twee keer in Café de Amer in Amen. Over dit laatste
optreden schreef Linda Simpson, zangeres van Magna Carta:
‘He sounded so
much like the young Bob Dylan with his first song it was uncanny … It's
good to
know that there are still young people that love the acoustic sound’.
Shannon Lyon,
Canadese Singer-songwriter uit Ontario van bijzondere kwaliteit en met integere klasse. vertelt in z'n liedjes over de liefde en de eenzaamheid die het leven van de troubadour vergezellen. Hij wordt vaak vergeleken met artiesten als Neil Young, Townes Van Zandt en Richard Buckner.Heeft inmiddels zo'n 5 albums, o.a. bij het Nederlandse rootslabel Inbetweens Records, uitgebracht. Sterke songs die lonken naar Neil Young & Gram Parsons. Noord-Amerikaanse en Canadeese linken dus. Breekbaar, intens maar ook dynamisch. Stond 3 maal in cafe Welvaart en menig ander Nederlands podium. Waarom? Kom maar luisteren!
Paul Batto jr.,
.jpg)
Bluesmuziek is universeel zoals men zegt, maar deze uitspraak komt op losse
schroeven te staan als je spreekt over Slovenië. Toch werd Paul Batto in 1967
geboren in Ljubjana en kwam hij al op vrij jonge leeftijd in contact met deze
muziek. Aanvankelijk bewoog hij zich in de jazz-scene om later over te stappen
naar de blues. Niet dat hij de jazz heeft afgezworen, live speelt hij zowel, jazz-, sing-songwriter- als blues-materiaal. Een muzikale duizendpoot met een
aangename warme stem, energieke gitaarspel -al dan niet met de slide- en 'footstompin'
die je er zonder meer van te overtuigd dat hij de blues diep in zijn hart draagt
op podia in alle hoeken van Europa. Het repertoire van Batto bevat een rijk
gevarieerde mix van blues-, jazz- en gospel-songs van o.a. Robert Johnson, John
Lee Hooker, traditionals en originals
Gerry Wolthof,
Gerry begint op 15 jarige leeftijd gitaar te spelen en start in 1979 een eigen
band “Aura”. Optredens zijn er voornamelijk in de provincie Groningen. Wat veel
mensen al meteen opviel was de grote gelijkenis qua zang en uiterlijk met Neil
Young, nog steeds één van zijn grote idolen. In deze periode speelt Gerry ook
veel solo, zijn repertoire bevat naast eigen werk ook veel nummers van o.a. Bob
Dylan, America en Neil Young.In 1984 is er een trio Three of us, met Jan Kielman
en Evert Erents Wat opvalt, zijn de harmonieuze vocalen van het trio. Het is
ook in deze periode, dat een kennis Gerry stiekem opgeeft voor de Soundmixshow
van Hennie Huisman, waarin hij in 1985 zijn TV debuut maakt en als derde
eindigt.Naar aanleiding van de Soundmixshow zijn er veel optredens in het hele
land.In 1986 ontdekt Gerry de melodieuze rock en wordt er een band (Face to
Face) geformeerd.
Eind 1989 is er naast Face to Face ook weer een trio,”Going West” in 1991 stopt
Face to Face.
En begin 1992 stopt Going West, het laatste optreden is op een Seventies
festival in de Oosterpoort te Groningen, Gerr
y gaat solo verder.In 1993 ontmoet
Gerry, gitarist Ko Snijder en drummer Bert Stadman en vormen zij samen met Jan
Kielman een nieuwe band, ook Rob Janssen (eigenaar van De Toeter) speelt in die
periode vaak mee als gastmuzikant op de mondharmonica. Deze band bestaat twee
jaar. Vanaf 1995 is er Still Going West met Jan,Gerry en Remko Windt.Na enige
tijd komt ook Gerry’s vrouw Rieka de band vocaal versterken. Met deze bezetting
werd tijdens een optreden in Leeuwarden het eerste platencontract(Road Records)
binnen gehaald, vlak voor de opnames sluit Evert Erents zich wederom aan bij de
band.In 1996 wordt Evert Erents vervangen door gitarist Ko Snijder die ook al
als gast op één nummer meespeelde op de CD, ook drummer Bert Stadman sluit zich
bij de band aan.
Begin 1997
verlaat Remko de band, korte tijd daarna valt de band uiteen en besluiten Gerry,
Jan en Rieka om als trio verder te gaan. Als ook Jan afhaakt gaan Gerry en Rieka
als duo door. In deze periode (eind 1998) komt Evert terug en neemt ook zijn
vrouw Petra mee wat resulteert in een nieuwe start als ‘Still Going West. Na
korte tijd wordt Ad Antonisse toegevoegd als bassist en komt Dick Boer als
drummer. In september 2000 verlaat drummer Dick Boer de band en wordt vervangen
door Gerard Groothuis die ook op de volgende CD “After The Concert” mee doet als
drummer. Kort na de CD opnames wordt Gerard vervangen door Bert Stadman. Vanaf
juni 2002 treedt SGW ook op als de
Neil Young Mirror Band
met
uiteraard alleen Neil Young nummers. In deze periode verlaten Petra en Rieka de
band. Als NYMB wordt er een live CD opgenomen, welke wordt gepresenteerd tijdens
een optreden in Veendam waar Astrid Young (de halfzus van Neil Young) nog een
aantal nummers met de band meezingt. Optredens volgen in het hele land met groot
succes. In januari 2005 verlaat Evert SGW om zijn eigen band “Bluesbooster” te
formeren en wordt vervangen door gitarist/zanger Lex Koopman die in mei 2008
weer wordt vervangen door Hemmo Barla.
Johannes Bodingius,
Ooit gaf zijn moeder hem een
ukelele om "dat gezing" in bedwang te houden maar het échte spelen begon voor
Johannes op het podium in het huis van gitaarbouwer Juan da Montagne in Geldrop,
tegelijkertijd met de Nederlandse singersongwriter Ad van Meurs ("The Watchman")
In 1974 zette zijn toenmalige manager hem onaangekondigd neer op het 1e Lochem
Pop Festival, vooraf aan (het eerste optreden van)Normaal en de Engelse groep
Mud. De regen en de weinige belangstelling waren geen reden om op te geven en
het werd daarna een lange lijst met optredens, opnames en tournee's niet alleen
in Nederland maar ook in Denemarken, Engeland, Frankrijk, Zwitserland,
Oostenrijk, Tsjechië, Italië. In allerlei duidelijke en onduidelijke formaties,
met wie hij overal voor radio en tv optrad en waarbij hij moeiteloos switchte
tussen gitaar, mandoline en contrabas.
Steeds bleef zang echter de hoofdmoot. Zijn stem houdt het midden tussen de stem
van Paul Weller, Guy Clark en Paul Brady.Johannes is een veelzijdig musicus.
Hij heeft twee cd's uitgebracht met eigen, meestal autobiografisch werk.
"They Never thought I'd do it", een mooie registratie van een live concert uit
1997 en "Standing at the Crossroads",
een studio-album uitgekomen in 2005. Beiden op zijn eigen "Big Oak Records"
label.
Hij speelde als bassist/zanger bij de Duitse band "The Sacred Sounds of Grass"
en als gitarist/zanger bij de nestor van de Nederlandse Country Music, Ben
Steneker in diens begeleidingsband "Alabama Rain". Ook bij een aantal
Amerikaanse bands speelde hij, zoals b.v bij "The Good Ol'Persons", bij "Bob
Paisley and The Southern Grass" en bij "Amy Gallatin and Stillwaters". Maar ook
andere bands, zoals het Nederlandse "Groundspeed", "Uptown Grass" en "BR48" en
de Franse Jazz-Grass formatie "GoodNews",
met wie hij uiteindelijk via Frankrijk
in Tunesië belandde.
In 1995 werkte Johannes als gitarist/zanger samen met docente Rita Rikhof aan de
haar CD: "Muziek in de Zwangerschap"
en was gitarist op haar CD "Muziekplezier van Nul tot Vier".
Mr.Jones,
Mr Jones is een akoestisch duo bestaande uitgitarist Willem Reitsema en zanger Elias de Vries.
Reeds in 1993 werd onder de naam Mr Jones met eenvolledige band een album uitgebracht onder de titel “Articles”.Na het uiteenvallen van Mr Jones in 1996, werkten beide muzikanten mee aan verschillende projecten maar bleven Reitsema en de Vries achter de schermen bezig met hetzoeken naar songs en het schrijven van eigen werk.
Sinds 2001 staan ze ook weer samen op het podium en brengen ze een breed repertoire van songs.
“Akoestisch Integer” en tweestemmig, staat Mr Jones garant voor een professionele avond live muziek.
Grumpy Old Men is opgericht in 2007 en speelt muziek uit de Amerikaanse, Engelse, Schotse en Ierse traditie. Met vele jaren ervaring in meerdere bands in hun bagage zijn ‘de grumpies’ terug gekeerd bij de eeuwige bron van goede muziek; het hart, een paar biertjes en een heleboel lol. Hun optredens, altijd onder het motto ‘beter ruw en echt, dan meesterlijk saai’, leiden tot enthousiaste reacties. Ook op hun eerste CD doen ze dit motto recht. Going Places is ontstaan in de eigen vertrouwde oefenruimte, bevat one-take opnamen en klinkt ongepolijst, alsof de band voor je staat te spelen. De keuze van de nummers laat zien dat Grumpy Old Men zich niet in een hokje wil laten plaatsen en bevat ondermeer bluegrass (Foggy Mountain Top), een Schotse ballade (Wild Mountain Thyme), een Amerikaanse traditional met eeuwendiepe Engelse wortels (Railroad Boy) en een in 1949 door de legendarische Hank Williams opgenomen country song (Lost Highway). Het karakteristieke Grumpy Old Men-geluid smeedt dit alles tot een onmiskenbare eenheid. Bezetting: Cees Reezigt – Zang,mandoline,gitaar, Marcel Bax–Zang,gitaar,mandoline,mondharmonica, Nick van Beest – Gitaar, banjo, mandoline
Live Sessions with audience in Blueprint vanBeresteijn Veendam tussen 17.00 en 19.00 uur met
vrijdag 17 September: Douglas Greer and Bas de Haan
vrijdag 08 October:Tori Sparks
vrijdag 19 November:Trevor Alguire
vrijdag 28 January:Jack Marks & Jadea Kelly
vrijdag 18 March:Adam Klein
vrijdag 22 April:David Philips & Joe Iadanza