The Mosquitos op 25-11-2006
De Mosquito staat bekent als public enemy number one….Op zoek naar het juiste bloed kan de mosquito met zijn gezoem je uren lang uit je slaap houden.
Maar deze mosquitos hebben een zoemende sound waar iedereen graag voor wakker blijft.
Met aanstekelijke muziek in de stijlen Soul, Jazz, Cuban and Funk, met groovy drums, pumping bass, rythm guitar en een sizzling saxophone staan ze garant voor een funky
Little Louis op vrijdag 24 november 2006
Louis van Empel
Gewapend
met gitaar, footstomp en stembanden presenteert Louis van Empel zich op een
verassende en energieke wijze tijdens zijn optredens. De songs van Louis
variëren van Mississippi blues achtige stampers tot gevoelige folky liedjes van
velerlei aard. Louis’ stem is daarbij een veelzijdig instrument dat het publiek
alle hoeken van de kamer laat horen (van Bob Dylan tot Tom Waits). Met volle
overgave vertolkt hij de blues op zijn unieke manier. Dit podiumbeest laat het
publiek overrompeld achter na een lange set van rauwe en basale klanken,
smaakvol afgewisseld met melodieuze songs.
In 1994 richtte hij zijn eerste band op met vrienden van de middelbare school:
'The Little Louis Bluesband'. Naast eigen geschreven bluessongs stonden
voornamelijk nummers van Muddy Waters, Howlin' Wolf, Sonny Terry en Sonny Boy
Williamson op het repertoire.
De Little Louis bluesband wist grote regionale bekendheid te verwerven, wat
uitmondde in een optreden op het prestigieuze Belgium Rhythm & Bluesfestival (BRBF)
in Peer in 2000. Verdere wapenfeiten van deze band: o.a. Paaspop (1999), Night
of the Blues 2000 (Frits Philips Muziekcentrum), voorprogramma's voor o.a.
Michael de Jong, Paul Lamb & the Kingsnakes, Drippin' Honey, Seatsniffers &
Electric Kings.
In 1999 was Louis een tijdje bandlid van de Smalltown Romeos. Gedurende deze
periode won de band de Winston Popprijs in Amsterdam, deed optredens in het
nederlandse clubcircuit (o.a. Paradiso, Patronaat in Haarlem, Atlantis, De Kade,
etc.) en een toernee door Italië en Zwitserland (o.a. uitloper van het Montreux
festival).
Het schrijven van melodieuze songs met invloeden uit folk, americana, country,
latin, blues, jazz en rock hield Louis vanaf 1999 bezig en hij kon niet langer
al zijn ideën in de bluesband kwijt. Na het opnemen van de eerste eigen beheer
cd 'Compass & Chart' richtte hij eind 2000 de band 'Louis!' op. In 2001
verscheen een tweede eigen beheer cd 'Tales of Liquid Desires & Shining Armours'.
Deze cd werd zeer positief ontvangen bij diverse popbladen (o.a. Fret, LiveXS,
Music Maker) en door recencenten op internet.
De eerste line up van Louis! ging begin 2002 ter ziele. Dat jaar deed Louis
voornamelijk solo optredens. Hij ontwikkelde gedurende deze optredens zijn eigen
stijl gekenmerkt door de verassende en energieke performance. Behalve optredens
op de Night of the Blues (in diverse theaters in nederland), wist hij het ook
tot de halve finale van de Grote Prijs van Nederland te schoppen.
Sundown Sinners op zondag 12-11-2006
The Sundown Sinners zijn een band uit Londen, die zeer swingende muziek maken, welke moeilijk onder één noemer valt te plaatsen, van Spaghetti Surf'n Western, Cash and Clash tot Rockabilly en Gospel. Dit trio weet van ieder optreden een feestje te maken, met mee zingers en swingers.
The Sundown Sinners zijn muzikaal zeer sterk geinspireerd door o.a. Johnny Cash & June Carter, Ian Dury, Gene Vincent, The Skatallites, Peggy Lee, Earth, Wind and Fire, The Clash, The Specials. De bezetting is: Chris Morricone - guitar/vocals/harmonica, Jane Divine - saxophone/vocals en Mark Bargin – Drums
terug naar foto's Janssen en Janssen
zaterdag 11 november 2006 Sugar Mama
Blues &
Boogie" sinds '86 met een voorkeur voor de "roots" van Bo Didley en John Lee
Hooker. Daarnaast vooral stevig dampende blues afgewisseld met akoestiese
momenten, waarbij invloeden van het tijdelijk verblijf in Ierland duidelijk
waarneembaar zijn, o.a. in de juweeltjes met mandoline.
Door de jaren heen regelmatig op de grotere festivals gespeeld (Oerol, Utrecht,
Giethoorn) maar vooral ook in honderden cafés in binnen- en buitenland. Destijds
uitgenodigd om in het voorprogramma van Rory Gallagher te spelen.
bezetting: Bas de Jong, Ruud Marks, Ron Awater
terug naar foto's Janssen en Janssen
donderdag 2 november 2006 Snowy White and the White Flames
Britse blues- en rockgitarist die onder andere in Thin Lizzy speelde en meespeelde met Pink Floyd. Maar ook solo maakt hij platen, de single ‘Bird Of Paradise’ wordt een hit in Nederland. Snowy White wordt geboren als Terence Charles White in het plaatsje Devon in Engeland. Op zijn tiende krijgt hij een gitaar van zijn ouders en op zijn vijftiende heeft hij zijn eerste band, The Outer Fringe. Als hij Eric Clapton op de radio hoort besluit hij dat blues zijn ding is en hij stort zich op het spelen van de blues. Hij laat zich ook inspireren door artiesten als BB King en Otis Rush. Hij ontwikkelt zijn eigen stijl, de Engelse blues. Als hij 17 gaat hij het huis uit. Omdat hij veel vrienden heeft zien verhuizen naar Londen die uiteindelijk weer terugkwamen omdat het geld op was besluit hij zo ver te gaan dat hij niet eens meer terugkan als het geld op is. Hij vertrekt naar Stockholm waar hij een vriend heeft wonen. Daar speelt hij anderhalf jaar lang samen met het trio The Train. In 1970 gaat hij uiteindelijk terug naar Londen. Hier speelt hij veel met andere muzikanten en maakt al snel een naam voor zichzelf. In 1976 wordt hij gevraagd als toergitarist voor Pink Floyd met wie hij twee tours meespeelt, waaronder die voor het legendarische album The Wall. In 1979 wordt hij door Scott Gorham van Thin Lizzy om auditie te doen voor de openstaande positie van gitarist voor de band. Dit doet hij en hij wordt aangenomen. Hij werkt mee aan de albums Chinatown en Renegade waarvoor hij ook aan enkele nummers meeschrijft, waaronder de titeltracks. In 1982 stapt hij uit de band. De rock lifestyle bevalt hem niet en hij besluit voor zichzelf te beginnen. Onder de naam Snowy White begint hij met bassist Kuma Harada, drummer Richard Bailey en toetsenist Godfrey Wang zijn eigen band. Van het eerste album White Flames komt de hitsingle ‘Bird Of Paradise’ die in Nederland de zesde plek in de hitlijst haalt. Omdat hij niet te veel als een ‘single artiest’ gezien wil worden last White een pauze in. Hij richt een bluesband op onder de naam Snowy White's Blues Agency en brengt hiermee twee albums uit, Change My Life en Open For Business/Blues On Me. In juni 1990 speelt White mee met legandarische The Wall concert op de Berlijnse muur. 350.000 mensen zien de show, waarin ook Bryan Adams en Van Morisson optreden, live in Berlijn en miljoenen anderen genieten mee door de live uitzending op televisie. In 1993 verschijnt er weer een album, Highway To The Sun, waarop onder andere ook Chris Rea te horen is. De KLM gebruikt ‘Bird Of Paradise’ in 1994 in een commercial waardoor White weer iets meer in de spotlights komt. Dan komt het album Goldtop uit. Hierop is een verzameling van live en studio materiaal uit White’s volledige carrière te horen. Hierna gaat White aan de slag met de band de White Flames met wie hij de albums No Faith Required (1996), Little Wing (1998 ), Keep Out: We Are Toxic (1999), Restless (2002) en The Way It Is (2004) opneemt.