Billy Talbot en Gerry Wolthof

Gerry Wolthof begint met muziek maken op 15 jarige leeftijd, en start in 1979 met wat vrienden een eigen band (Aura.), optredens zijn er voornamelijk in de provincie Groningen.  Wat veel mensen al meteen opviel was de grote gelijkenis qua zang en uiterlijk met Neil Young, nog steeds één van zijn grote idolen. Het is 1984  als een kennis hem inschrijft als Neil Young bij de Sound Mix Show van Hennie Huisman waarin hij in 1985 uiteindelijk als 3^e eindigt (Rene Shuman wordt eerste. Gerry speelt in deze periode vrij veel solo of als duo samen met Jan Kielman, optredens zijn er in het hele land, er wordt gespeeld op festivals in studentenclubs, kroegen, buurthuizen, jeugdsociëteiten tot aan een feest van de Nieuwe Revue in 36 op de schaal van Richter  In 1986 ontdekt Gerry de melodieuze rock en wordt er een band (Face to Face) geformeerd met o.a. Bé Brakke en Dik Pomp.  Hij blijft tussendoor solo optredens verzorgen. Eind 1989 is er weer een trio,(Going West) met Evert Erents en Jan Kielman. In het begin van de jaren negentig doet Gerry naast solo werk ook nog duo optredens met zijn vrouw Rieka, waarna de formatie Still   Going West ‘’met  Jan Kielman en Remko Wind’’ enige vorm begint te krijgen, in deze periode (1996) is ook de release van hun eerste CD 7 2 7.  In 1999 zijn er wat wijzigingen in de bezetting van de band. Ad Antonisse komt als bassist/zanger de gelederen versterken, en wordt er druk gewerkt aan de opnames van hun tweede CD ‘’After The Concert’’ die eind 2001 verschijnt, Bert Stadman wordt als drummer toegevoegd aan de band, en zijn er ook optredens als trio (Gerry, Evert en Ad). In 2002 is er opeens een nieuwe formatie ‘’The Neil Young Mirror Band’’ en een  live CD van deze band. Tijdens de presentatie van de CD was er ook een optreden van Astrid Young en werden er nog enkele nummers (Winterlong, Powderfinger en Motorcycle Mama) gezamenlijk gespeeld, vanaf dat moment wordt er op diverse grote evenementen (TT nacht, Neil Young fanclubdagen, Oerol, Gronings ontzet) opgetreden. Begin 2005 verlaat Evert de band en wordt vervangen door Lex Koopman, bekend van o.a. Catfever, Barfly’s, Swamp, Stumble Weeds en van zijn solo projecten. Gerry speelt nog steeds solo en is te plaatsen op allerlei soorten van evenementen,(60, 70, 80ties avonden, café’s, pubs, restaurants, festivals, bruiloften, verjaardagen, huiskamerconcerten). Hij brengt eigen werk en nummers van o.a. The Beatles, Bob Dylan, Donovan, Barry McGuire, John Lennon, Gram Parsons, Neil Young, Cat Stevens, The Band, Eagles, of als een Neil Young performance.

Collin Bass

Colin Bass, met name bekend als karakteristiek basgitarist en als zanger in de legendarische progressieve rock band Camel (vanaf 1979 tot heden) alsmede door zijn twee enthousiast ontvangen soloalbums genaamd “An Outcast of the Islands” en “In the meantime”. Van 1984 tot 1991 was Colin tevens lid van de “world-music” pioniers 3 Mustaphas 3 waar hij de bijnaam verkreeg van Sabath Habas Mustapha. Onder dit pseudoniem heeft hij in 1994 in Jakarta, Indonesië een album opgenomen. De titelsong, “Denpasar Moon”, werd - totaal onverwacht - een grote hit in Indonesië en verkocht meer dan een miljoen platen in 30 verschillende cover uitvoeringen. Daarna volgden nog 2 albums die met de west Javaanse muzikanten, The Jugala Allstars,  werden opgenomen en waarvan het tweede album “So La Li” genomineerd werd voor de BBC World Music Award. Voor zijn solo akoestische optredens heeft Colin Bass er voor gekozen de verschillende muzikale bronnen uit zijn carrière de revue te laten passeren, zodat je tijdens de shows kunt genieten van een selectie bekende Camel nummers, materiaal van zijn Indonesische albums, verrassende cover versies en dit alles door Colin als een rode draad aan elkaar gepraat. Colin Bass, in Indonesië bekendstaand als miljoenen verkopende popsong componist, heeft in dit land totaal 3 albums opgenomen met medewerking van enkele Javaanse topmuzikanten uit de “Dangdut” muziekscène van Jakarta. De eerste CD genaamd  “Denpasar Moon” stamt uit 1994, deze werd in 1997 opgevolgd door de geheel in Soendanees traditionele stijl opgenomen CD “Jalan Kopo” op Bandung, West Java en de laatste CD “So La Li” van Sabah Habas Mustapha & The Jugala Allstars, opgenomen in 2000, werd genomineerd voor de BBC Radio 3 World Music Award.Colin heeft platen opgenomen en opgetreden met veel internationale topartiesten waaronder Steve Hillage, Duncan Browne, Oumou Sangara, Maurice el Medioni, Stella Chiweshe en  heeft albums geproduceerd voor o.a. Sambasunda, Tarika, The Klezmatics, Ali Hassan Kuban.

Jenny Weisgerber

De Berlijnse Jenny Weisgerber is een opkomend talent. Haar zelfgeschreven nummers over het leven en de mysteries in de liefde worden met stimulerend gitaarspel en een prachtige, heldere stem ten gehore gebracht. Haar eerste muzikale stappen naar succes werden gezet op de planken van de Berlijnse akoestische muziekscène waar ze in 2004 de Duitse finale won van de Emergenza Acoustic Competition. In mei 2005 ging ze voor het eerst op toernee en wel naar Polen. Tevens werd haar debuut cd “When Worlds Collide”, geproduceerd door Colin Bass, in deze periode uitgebracht.

Dave Hole

Geboren in 1948, Engeland en op zijn vierde met ouders vertrokken naar Australie. Geinspireerd door bluesartiesten zoals Howlin' Wolf en Muddy Waters en rock bands als de Rolling Stones, pakte Dave Hole de gitaar al ter hand als 10 jarige. Een gebroken vinger, opgelopen tijdens een voetbalpartijdje, dwong hem tot het ontwikkelen van zijn eigen unieke stijl van slidegitaar spelen. Dave speelt bovenlangs en dus totaal anders dan een ieder die slide speelt. Het is niet alleen de aparte techniek maar ook de power die hij op het podium neerzet. Hij is zonder enige twijfel de meest powerful slide guitarist ter wereld. Ik las pas een artikel waarin men hem vertelde dat hij moest kiezen tussen Blues en Rock. Belachelijke vraag. Zijn mix van rock en blues is een briljante combinatie. Het diepe emotionele en vernietigende geluid van de slide gitaar, met zijn on-definieerbare tonen, kan nooit door een ander instrument geevenaard worden. Dit is een van de caracteristieken in de Blues sinds W.C. Handy een rondreizende muzikant hoorde spelen in Tutwiler, Mississippi trein station in 1903. Handy herhaalde, “the effect was unforgettable.” Charlie Patton, Blind Willie Johnson, Son House en Robert Johnson voegden monumentale en onvergetelijke slide guitar licks toe aan de taal van akoestische country blues in jaren voor de oorlog. Maar het waren Elmore James en Muddy Waters en hun grondbeginselen van de electrische slide in de begin-jaren 50 die ervoor zorgde dat er een mogelijkheid was geschapen voor toekomstige slide-gitaristen. Bijna niemand kon vermoeden dat 30 jaar later, in een land dat geografisch, cultureel en een gigantisch eind van de Mississippi afligt, een jongeman in Engeland geboren, in Australie de voorbeelden van de mannen letterlijk op zijn kop zou zetten. Dave maakte 10 cd's waarvan de meesten aanwezig zullen zijn in het Bluescafe.

Bezetting: Dave Hole - Zang Slide gitaar, John Mattes - Drums, Roy Daniel - Bas