Pelt op zaterdag 29-04-2006

De muziek van Pelt heeft zijn wortels in de Afrikaans Amerikaanse Songster traditie, maar smaakt tevens naar rock, gospel, funk, folk of, zullen we zeggen, regelrechte hysterie! Fingerpicking, open stemmingen, slidegitaar en soulvolle zang worden gecombineerd met rockakkoorden en funky beats. Het idee om een band op te richten kreeg singer-songwriter Joep Pelt tijdens het toeren door Mississippi, eind jaren ‘90. Daar ging hij in de leer bij bluesmuzikanten als R.L. Burnside en T-Model Ford, die hem aanmoedigden een eigen band te beginnen. Het frame voor de band werd gezet in de delta, door te spelen met verweerde bluesmannen en te luisteren naar artiesten als Jon Spencer en Beck.
Teruggekomen in Nederland, startte Joep de band “Pelt” met Randell Sambo en Arthur ten Cate. Daar waar Randell voorheen in verschillende Caribische bands en de funk-metal groep Hamlet drumde, speelde Arthur, een singer-songwriter, onder meer in Lo-Fi bands als The White Bronco's. Hun verre van 'rootsy' achtergrond zorgt voor een hele nieuwe benadering van Joeps nummers. De hedendaagse thema’s van de liedjes gaan verder dan de stereotype problemen met drank en relaties. We leven in het ‘internet tijdperk’, waar porno, geweld, drugs en de waanzin van de stad en de televisie aan de orde van de dag zijn. Spelend in het clubcircuit, de Popronde 2003 en verschillende festivals en 'muziekroutes', ontwikkelde Pelt een totaal nieuw en eigen geluid. Eind 2004 bracht Pelt hun debuut cd “Stick it in” uit in Frankrijk, onder het label “Bad Reputation Records”, en speelde de band voor het eerst in Parijs. Begin 2005 verscheen deze cd ook in Nederland (via Pink Records), waarvoor een cd presentatie werd gehouden in Paradiso. Pelt timmert ondertussen hard aan de weg door veel te spelen, en het eigen geluid uit te breiden met nieuwe invloeden (zoals Malinese gitaarstijlen). De platgereden paden zijn al lang verlaten, de energie spat van het podium af: maak je klaar voor Pelt!

Ad Vanderveen Kersten de Lingny  op vrijdag 28-04-2006

Ad Vanderveen  heeft zich ontpopt tot een van ’s lands meest belangrijke singer songwriters en als gitarist in een stijl die men tegenwoordig 'Americana' noemt. Hij begon met Kroonenberg de countryrockformatie PERSONNEL in 80/90-er jaren. Na het uiteenvallen van deze formatie werkt Ad onder zijn eigen naam en doet daarnaast ook nog dingen zoals The O' Neils, werkte samen met Iain Matthews en Eliza Gilkyson en speelde o.a. samen met Astrid Young. Ad laat zich op zijn diverse albums bij staan door een keur aan nationale- en internationale artiesten. De basis van zijn muziek zijn z’n vocalen en de akoestische gitaar.

Broodnodig zaterdag 15-04-2006

De Broodnodige Band die het gemis aan onze Herman probeert te vullen met een eerbetoon aan deze enige echte Nederlandse Rock ‘n’ Roll legende, die op 11 juli 2001 zijn leven bewust beëindigde door van het Amsterdamse Hilton te springen. De band kent zijn oorsprong begin 2004 toen zanger Henk Visser en gitarist Michiel Mellens de bassist Paul Offerman tegen het lijf liepen. Omdat het stemgeluid van zanger Henk een bewonderenswaardige gelijkenis vertoont met dat van 'onze' Herman', besloten zij zich te storten op het repertoire van de overleden zanger. Kort daarna betrokken ze drummer Mark Swart bij de band die vroeger o.a. in de rockformatie Maestro heeft gespeeld samen met bassist Paul. Zanger Henk en gitarist Michiel speelden jaren samen in Black Jack, een classic rock cover band. Omdat een Brood coverband niet zonder 'Bombita's' kan, wist bassist Paul de dames Sharon Anthonio en Hermina Badenbroek bij de band te betrekken. Zij zijn ook nog steeds actief (samen met Paul) in de band Heatwave. Zanger Henk liep en passant een saxofonist tegen het lijf die de sterren van de hemel speelt in het Mobiel Blaasorkest Koper&Co. Toen de zanger de volgende dag op het visitekaartje "Henk Visser" zag staan kreeg het contact een rap vervolg en werd de broodband verrijkt met nog een Henk Visser. Op een advertentie om een pianist te vinden kwam snel een enthousiaste reactie van Jan Veenkamp. Deze wist de typische Herman aanslag goed neer te zetten en vanaf dat moment was de Herman Brood Tribute Show compleet

De Pompers zaterdag 08-04-2006 klik op de foto voor ware afmeting.

In de kroegen op het Oost-Groninger Oldambt wordt al sinds jaar en dag om een “Pompertje” gevraagd. De kroeglopers bedoelen dan zo’n heerlijk biertje. In 1982 (24 jaar geleden) zagen de Pompers het levenslicht.  Er was een hoge werkloosheid in het Noorden. Een aantal jongeren verveelden zich stierlijk. De één kocht zich een drumkit en de ander een gitaar. Tijdens een barbecue feest van de plaatselijke jeugdsoos, werd het eerste optreden verzorgd. Het repertoire bestond uit rock ’n’ roll, punk , rock en smartlappen. De teksten waren in het Groninger dialect. Na het eerste optreden, stond de telefoon roodgloeiend en al snel werden JD (Johnny Dildo) and the Pompers ‘wereldberoemd’ in Oost-Groningen. Na een aantal proef opstellingen, vormde zich al snel een vaste bezetting. De Pompers speelden door de provincie , maar ook daarbuiten. Na een half uur durende special op TV, leek het er zelfs op dat de Groningstalige Rock ‘n’ Loll band ook landelijk een HIT werd. Het nummer ‘Oele Boele’ is in het Noorden nog bekender dan Wooly Bully. Net toen de landelijke doorbraak nagenoeg een feit was, stopte de band. Het spelen met de band begon namelijk teveel op werk te lijken. In 1996, 6 jaar na het laatste optreden, kwamen de Pompers in het diepste geheim weer bijeen. Er werd één à twee maal geoefend en het hele repertoire zat er weer in. Na een stiekem optreden in dezelfde jeugdsoos, bleek het Pompersvirus bij velen nog aanwezig. Voor een uitzinnige menigte werd datzelfde jaar een reünie georganiseerd. Daarna ging het snel. De 2e generatie liep met de Pompers weg.  Nu wordt het tijd om de 3e Groninger generatie eens te laten zien dat de Pompers nog springlevend zijn. De band is echt, recht door zee, maar vooral Rock ‘n’ Loll. Door de jaren heen hebben de Pompers met vele anderen op het podium gestaan.  Enkele namen zijn Normaal; Jovink & De Voederbietels; New Adventures; AA & the Doctors; Vitesse ; Herman Brood; Rowwen Hèze; Tröckener Kecks ; The Rockin’ Tigers en Manfred Mann. Tijdens het Sixtiesfestival in Veendam was de band een graag geziene gast. De band past op festivals, in kroegen en in feesttenten. Er is voor elk wat wils. De Pompers gaan hun best doen om het publiek van Janssen en Janssen een hele leuke avond te bezorgen.  Actuele informatie het lezen van- en reageren op de verhalen van de Pompers kan via de weblog: www.pompers.web-log.nl . Hun website is www.depompers.nl .

Pompers zijn: Benni – zang, Bobbie – slaggitaar, Jan ‘Boneyard’ – sologitaar, Rio – drums, Ebbo - basgitaar....

Kraaienveld en Nicola zondag 2 april 2006

Kraaijeveld & Nicola, geformeerd in december 2005, is een nieuw (semi) akoestisch roots duo uit Beverwijk en Haarlem (Noord-Holland). Het duo speelt hoofdzakelijk eigen werk, waarin blues, rock, roots en een vleugje country de boventoon voeren. In januari 2006 debuteerde het duo op het akoestival te IJmuiden en liet onmiddelijk een zeer goede indruk achter. Dit resulteerde in het besluit om verder te gaan met de samenwerking tussen de twee voormannen van The Bintangs (Frank Kraaijeveld) en The Trembling Highburys (Marco Nicola).  De kracht van het duo schuilt niet alleen in de stevige, eigenzinnige mix van roots en blues, maar ook in het veelzijdige karakter van het duo. Op een plezierige, ontspannende manier passeren bekende en minder bekende nummers van de 2 bands de revue. Denk bijvoorbeeld aan “Riding on the L&N” van The Bintangs op akoestische wijze in een uitgekleed jasje. Ook is er aandacht voor nieuw geschreven materiaal door de twee heren. Op het podium wordt gebruik gemaakt van verschillende akoestische gitaren, dobro en banjo. Gewoon twee mannen, twee stemmen, en twee gitaren, meer is niet nodig.                                                                                                                                                        Frank Kraaijeveld: Frank hoeft in Nederland eigenlijk geen introductie. De man is al 45 jaar bandleider, bassist, zanger en liedjessmid van de legendarische, oudste rockband van Nederland “The Bintangs”. Ontelbare optredens, vele platen en cd’s gemaakt, en een aantal onvergetelijke Nederbeat hits. In het duo bespeelt Frank met zeer veel overgave de akoestische gitaar, en zingt met een stem die herkenbaar is uit duizenden.                                                                           Marco Nicola: Marco is 7 jaar bandleider, zanger, gitarist en liedjessmid van de Beverwijkse rootsrock formatie The Trembling Highburys. Voor liefhebbers van rootsrock zeker geen onbekende in Nederland. Vanaf 1999 heeft hij met zijn band 4 cd’s op de markt gebracht, waarvan de 3^e cd “The Moon Is Mine” de meeste aandacht onder de liefhebbers opeiste. Marco bespeelt de slidegitaar veelvuldig in het duo. Verder speelt Marco akoestische gitaar en dobro. De stem van Marco past perfect bij die van Frank. www.highburys.com

Toekomst: Frank en Marco willen naast hun band zoveel mogelijk werken aan nieuwe nummers, speciaal door hun geschreven voor het duo. Inmiddels heeft het duo al ruim 10 eigen nummers naast nummers van The Bintangs en The Trembling Highburys geschreven. Het is dan ook de bedoeling dat er dit jaar nog opnamen gemaakt worden in de studio, en dat er een cd uitgebracht wordt.

Friday Afternoon zaterdag 1 april 2006

De naam van de band Friday Afternoon bestaat sinds maart 2006. De band zelf bestaat echter al veel langer. De bassist (Lars) en gitarist (Sander) hadden al eerder samen in een band gespeeld en besloten om dit een nieuw leven in te blazen. Zo kwamen er in november 2005 een zangeres (Ingrid Hofman), 2e gitarist (Mark Rotteveel) en drummer (Kasper Talens) bij. De bandnaam: smilQ. Na een aantal optredens kwam er in mei 2005 een andere drummer: Loek Nijsten. Door deze nieuwe inbreng kwam later de broer van Loek, Tom (sax), erbij. Hierdoor werd het mogelijk om veel meer dan alleen rock te spelen. Hier is het resultaat! Vanaf maart 2006 is smilQ veranderd in Friday Afternoon. De nieuwe stijl: funk, soul, motown en nog een klein beetje rock met fijne solo's op z'n tijd, lekkere grooves en vooral een vol-klinkend geheel.  Met covers van o.a. Jamiroquai, Dave Matthews Band, Kane, Tower of Power en eigen nummers die in het hokje Funk zijn te plaatsen. Onder andere optredens gedaan op Talentenjachten, bij de Kunstbende, op feesten, voorspeelavonden, tijdens jamsessies en in kleine kroegen.

Bezetting: Ingrid Hofman (zang), Sander de Haan (gitaar), Mark Rotteveel (gitaar), Tom Nijsten (saxofoon), Lars Hofman (Basgitaar), Loek Nijsten (drums)