Ander Nieuws
Hieronder Beatle herinnering van mensen die ik ken en/of meegemaakt heb in de horeca of muziekscene te Veendam.
stukjes overgenomen uit het weekblad de Koerier 2009
Koerier 15-07-2009 klik op artikel
Koerier 27-05-2009
Bé
Wever is sinds jaar en dag actief in het organiseren van festivals en
muziekoptredens in Veendam en omgeving. De laatste jaren als programmeur in het
vorig jaar afgebrande Janssen & Janssen, een aantal muziekfestivals in
vanBeresteyn, het Straatmuzikantenfestijn in Veendam en was hij jarenlang actief
in de Stichting Horecapromotie Veendam waarvoor hij ondermeer de programmering
van de Veendammer Muzieknacht deed. Ook is hij de man achter de succesvolle
Night of the Guitars waarvan de derde editie afgelopen januari in Boelens
plaatsvond.
Wanneer we hem vragen naar de Beatles, gaat hij terug naar 1970 toen hij werkzaam was in Café Padtje aan het Oosterdiep. Daar bestond zeker de helft van de platenverzameling van kroegbaas Tjebbe uit muziek van de Beatles . Hoewel bands als bijvoorbeeld de Moody Blues, John Mayall en Cuby destijds meer Bé zijn voorkeur hadden viel in eerste instantie de LP ‘Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band’ toch wel erg in de smaak. Er werd destijds op verzoek van barbezoekers (onder andere door Henk Batting, later gemeenteraadslid) veel Beatles gedraaid in Padtje. Bij Bé uitte de liefde voor de Beatles zich uiteindelijk in een enorme collectie LP’s die een, in Duitsland gelegerde kennis voor hem meebracht. In die tijd waren de LP’s daar namelijk veel goedkoper dan in Nederland. Op de vraag of die collectie nog in goede staat is vertelt Bé grijnzend dat hij in 1987 de collectie inruilde voor een auto, een bestel-peugot die hij nodig had om naar concerten af te reizen. Zoals in 1989 naar een concert van Paul mc Cartney & the Wings in Ahoy, wat een fantastisch evenement was. Mc Cartney noemt hij één van ‘s werelds beste componisten. Toch staat George Harrison bovenaan de lijst. Het door hem gecomponeerde nummer ‘while my guitar gently weeps..’ is werkelijk fenomenaal, aldus Bé.
Veel concerten bezoekt hij niet meer, maar mocht Paul Mc Cartney in Nederland nog een concert geven… dan is hij er zeker bij !! Echter zullen we het voorlopig moeten doen met Beatlescoverbands waarvan, volgens Bé, the Fabulous Wannabeatles die staan geprogrammeerd in vanBeresteyn op 26 september, de allerbeste is!
01-03-2006
een stukje uit de Groninger gezinsbode geschreven door Herman Sandman
Bob Dylan
Albert Hogeveen,
wie kent hem niet, vertelde mij een tijdje terug een fantastisch verhaal. Bob
Dylan, dé Bob Dylan, bracht tijdens Europese tournee’s wel eens een bezoekje aan
de provincie Groningen. Dan ging de beroemde Ameri
Nu had en heb ik
geen reden om aan de woorden van Hogeveente twijfelen, maar het klonk bijna te
mooi om waar te zijn. Tot ik vrijdag met een
goede kennis in café De Drie Uiltjes zat. Die
kennis was een doorgewinterde Dylanfan en ik vertelde hemwat ik van Hogeveen
gehoord had.
Hm, zei hij.
Daarop kwam een nog
mooier verhaal. Henk Scholte, onze Henk
Scholte, stapte eens een kroeg binnen in Noordpolderzijl.
‘Hou ist?’, vroeg
Henk aan de waard. ‘Rustig’, was het antwoord,
‘d’r zit allennig n gekke Amerikoan aan de bar kovvie te drinken.’ Waarop de blik van Scholte
richting hoek van de bar ging en hijbijna een hartverzakking kreeg.
Bob Dylan.
Een gulden regel in
de journalistiek is dat je pas kunt publicerenals een verhaal door drie
onafhankelijke bronnen wordt bevestigd. Nu had ik Henk en Albert kunnen,
moeten, bellen, om het nog eens te verifiëren, maar ik ben daar gek. Stel dat ze
ontkennen. Ik weet genoeg. Het kan niet anders of dit is waar. Overigens: zoals
het mij verteld werd, was de waard van die kroeg in
Noordpolderzijl niet echt onder de indruk.
Henk Scholte:
“Waist doe wel wel dat is??!! Dat is Bob Dylan!!!” Kroegbaas: “Dat kin
mie hailemoal niks schelen. As hai zien koffie moar betoalt.”
Herman Sandman
Bob Dylan 2
Het verhaal van Bob Dylan op de fiets in NoordGroningen, dat ik 4 januari op deze plek vertelde, zingt zich in hoog tempo rond. Zelfs de Vpro weet er al van en Henk Scholte, die de Amerikaan tegenkwam in het café van (de inmiddels overleden) Siert van Warner in Noordpolderzijl, moet het steeds weer vertellen. Het liet mij evenmin los en ik dacht, laat ik het Bob gewoon vragen. Er is een officiële site, met een email adres (foggy@bobdylan.com) en wie niet waagt, wie niet wint. Het duurdeeven, maar verdomd, ik kreeg een mailtje terug:
Dear, Mr.
Herman Sandman,
The story is correct, though it happened quite a few years ago, in the early
nineties maybe. We had a concert in the City of Groningen. Somebody knew I
was fond of biking and that the area, wichyou call highland, was like the
landscape around my hometown, Duluth, Minnesota. I remember names like Usquert,
Stitswerd, Zandeweer. We drank coffee in a café, with a strange owner. He just
sat there. But you know, I liked it, because it was the first place where people
didn’t gaze at me. When paying my coffee I had the funny feeling that he didn’t
trust me at all, not knowing who I was. And you are right: a white bearded man
came in. He looked like a fiftie year old Jezus with a hangover. It was a druïde,
I gues sed. But the strangest thing happened the next day, when we where in
a place called Beecham (is that correct?). We entered abar and there was David
Crosby… Very weird.
With respect, Bob.
Dear Mr.
Dylan,
The white bearded man was Henk Scholte. He is a famous storyteller and
folksinger, in a band called Törf. That is not Beecham, but Veendam, famous for
its Jugendstilhouses. The name of the café was ‘t Aaierdoppie. It doesn’t exist
anymore. The bartender who looks like a twin brother of David Crosby is Bé Wever.’
Herman Sandman
Padtje 1970-1975
Het begon voor mij allemaal tijdens een autorit met Tjebbe IJpma (eigenaar van koffiebar Padtje) naar de groothandel en muziekhuis Hemmes in Groningen, of ik geen zin had om bij hem te komen werken? Niet nadenken. Jawel, daar had ik wel zin in, we waren het snel eens dus op de maandagmorgen om half acht bij mijn toenmalige werkgever (en niet zo florissant meer draaiende) ketelfabriek Ten Horn ontslag genomen, en om tien uur achter de bar bij Tjebbe en Ina van Koffiebar Padtje. Ik ging aan de slag samen met Tjebbe, en nog vier andere personeelsleden waarvan er ééntje de gewoonte had om samen met zijn hond te leven in een oude kever.
Het is niet de bedoeling om een werkverhaal uit de vroege jaren zeventig te maken maar gewoon wat leuke en misschien wel wat minder leuke anekdotes uit die periode die ik heb meegemaakt, met u te delen.
Overdag kwamen er veel scholieren (tussenuren), kunstenaars en personeel van AVEBE(deze laboranten waren pas distilleerders, pure alcohol in de koffie), MARKO, (de vrouw van Tjebbe werkte er maar ook een Peter Bootsman later frontman van The New Adventures) Duintjer en de Rijksdienst voor het Wegverkeer (15 busjes van Gall voor de deur), in de avonduren varieerde het publiek behoorlijk.
Er werden overdag (open om 09.30 uur) veel kaartspelletjes gespeeld, er werd ook veel geschaakt, dammen was toen nog populair en er werd huiswerk gemaakt alles onder het genot van een kopje koffie met een gevulde koek voor 65 cent. Heel wat spanning meegemaakt in examenperiodes maar ook mooie eindfeesten in kelders of boerderijen.
In de avonduren sterke verhalen, knobbelen, kaarten en schaken. Er is een bekende banketbakker in Veendam die heel wat mensen een lesje gaf met schaken waarna na een gewonnen partij het haarstukje de lucht in ging of in de spoelbak belande, Ja het is de banketbakker die ooit tegen een klant zei (na aanmerkingen over het gebak) ga jij dr maar uit je past niet bij mijn vloerbedekking.
Er kwamen wel meer prominente Veendammers bij Padtje over de vloer, dit vaak nadat ze wat stevigers hadden gedronken bij Jaap en Koos van de Barrage, zo was er een ondernemer van een gerenommeerde platenzaak hier die onder het genot van een kopje koffie spontaan een lied inzette over zijn vrouw (op de melodie van vrouw Haaverkamp) waarna na een keer luisteren de rest van de bar meezong of gniffelend luisterde. Wat ik nog van de tekst weet is: vrouw…. vrouw….., als s’morgens vroeg de haan weer kraait dan is vrouw… genaaid.
Aan de tijd van koffie kwam een einde elf gulden omzet op een zondagavond was ook niet echt winstgevend dus kwam er (Tjebbe was al sinds de eind zestiger jaren in het bezit van de benodigde horecapapieren) bier van de tap (Amstel) en op fles (Amstel Gold), een tap pilsje kostte toen 70 cent. Gezelligheid was toen nog betaalbaar.
Procentsgewijs is Padtje in die periode ooit nog eens de best verkopende Amstel Gold onderneming geweest in Nederland, wat niet zo verwonderlijk was met de opmerkingen van: dou hom nog mor eevm ain kratje, de leverancier kwam 2 x in de week en de keuken was geen doorkomen aan.
Er waren ook verschillende weddenschappen wedstrijdjes onderling, b.v. met kerst niet zo druk maar wel om twee uur open een groepje uit Stadskanaal en een groepje uit Veendam ik mocht geen flesjes van de bar halen en om de beurt bestellen per vijf, hebben ze met zijn tienen de hele bar vol gekregen met leeg gedronken flesjes gold, wie de uiteindelijke winnaar was? Laten we het maar op een gelijkspel houden en we hebben ze de volgende dag niet gezien.
Wat in de zomer nog wel eens wilde gebeuren was een zwemwedstrijd als er wat mensen krap bij kas zaten werd er door de wat meer draagkrachtige mensen wat geld gelapt en moest er om de pot gezwommen worden, van kroeg tot aan de brug, om bij de brug uit het water te komen bracht nog wel eens wat hilariteit met de nogal steile walkant van het Oosterdiep, maar het gewonnen geld werd wel gezamenlijk nat gemaakt.
Het gebeurde ook nog wel eens dat vrachtwagen chauffeurs uit den lande ergens te laat in Veendam aankwamen om te lossen en dan bij Padtje belanden, eerst nog een goed glas bier en dan op bed, een chauffeur ergens uit Limburg wist mij bij een volgend bezoek dit te vertellen, wij hebben carnaval in het zuiden maar zijn bezoek aan Padtje sloeg alles, hij had het getroffen er waren twee mensen net terug van zee die werkten bij Smit tak er was nog iemand uit Den Haag die ze ook wel lustte wat mensen uit de muziek en wat uit de militaire dienst gelegerd in Duitsland en nog wat van de vaste klandizie aan het eind van de avond kon onze Hagenees alleen nog uitbrengen een borrel veur…. En bij de rest kwam er ook al niet veel zinnigs meer uit
Ik heb ook ooit eens een keer een paar halve kippen en wat ander frituur aan het plafond gehad, wat was het geval: bij de AVEBE werkte men in ploegendienst en was het normaal dat er in de nacht patat etc. bij een cafetaria in het centrum werd besteld, wat personeel erheen, alvast betaald maar nog even wat drinken bij Padtje na zes telefoontjes van de cafetaria houder van het eten is klaar en ik hou het niet meer warm, gaat er iemand heen om het op te halen hij komt terug, er worden er nog een paar gedronken en nog een paar met als gevolg dik feest en sluitingstijd hij staat met zijn plastic tas te zwaaien ala Pete Townshend op zijn gitaar met als gevolg bodem dr uit alles aan het plafond en geen patat deze jongens mochten nooit geen frituur meer halen.
Ook iemand van hetzelfde bedrijf zit in de middagploeg tijdens de campagne, het weer is nog mooi dus eerst even bij Padtje aan voor een kopje koffie, hij blijft wat langer zitten het wordt een glaasje bier en nog een etc. nou krijgt hij van huis uit altijd een fles melk mee naar zijn werk, die heb ik nog maar geruild voor een fles sherry. Hij is nog wel naar zijn werk gegaan maar heeft de dag niet volgemaakt en de snipperdag maar nat gemaakt.
Hetzelfde persoon is al een keer op tijd begonnen met wat versnaperingen in te nemen hij vertrekt in de loop van de middag schat de breedte van een brug verkeerd in, fiets blijft tegen de reling van de brug staan hij zelf gaat kopje onder komt en kletsnat terug in de kroeg en zegt de legendarische woorden zo nou ben ik van binnen en van boeten nat dou mie nog mor aine.
Ook een vaste klant van Padtje krijgt van een meisje eens de vraag ik heb nog wel shag maar geen vloei heb jij een vloeitje voor mij? Hij jawel hoor en geeft haar het papiertje en vertrouwd mij toe zo daar zou ik nog wel eens een keer mee over de zijlijn willen, hij kijkt achterom en ziet haar gaan vrijen met een andere vent waarop hij er heen stapt en zegt ik wil mien vloeitje terugge.
Deze klant heeft het ook een keer gepresteerd om bijna twee uur lang de telefoon bezet te houden door met een juffrouw van inlichtingen te praten over het verliefd zijn (liefde op het eerste gehoor).
We hadden ook een klant die er de gewoonte van maakte om nooit eens normaal binnen te komen altijd over de deur te klimmen ook in de winter, de deur bij Padtje was in tweeën bovenste helft zomers altijd open, hij had ook de gewoonte om bij een rijksgenoot van over zee of toch gewoon uit Den Haag die bij de rijksdienst werkte te gaan zitten en precies zo te gaan praten. De jongens hadden elkaar op deze manier heel wat te vertellen, hier komt het: doe mij even een lekker bakkie koffie man, lekker relaxt man vandaan.
Brommer op de bar ja het is echt gebeurd ik dacht een kapteyn mobilette mooi weer deur open, klant J met brommer voor de deur er staan wat mensen omheen, het lukt die nait om doar teegn op te riedn wordt er vanuit de omstanders gejut, er wordt nog wat gestookt, J zegt nog een keer van Oh nee! Geeft gas en hij staat voor driekwart op de bar. Nog als ik hem tegen kom zegt hij van wat wol e staiger’n he!
Wat voor sommige klanten ook een uitdaging bleek te zijn, was een blik met bierworstjes of kaasworstjes leeg te eten en het daarna weg te spoelen met een blik bier, wel het blik waar de worstjes uit kwamen, was het blik 2 x geleegd dan had je toch een redelijke kans dat het toch nog weer gevuld werd met wat zurige worst en bier.
Voetballers kwamen er ook, vooral uit de jeugdselecties van Veendam het waren allemaal nog scholieren maar een pilsje ging er meestal al wel in bij de heren zaten ze op de vrijdagavond al vroeg met zijn allen aan de bar, kwam steevast om een uur of negen de leider binnen en werd er geroepen D komt er aan en belande het bier bij mij achter de bar en door D geroepen dat het tijd was om naar huis te gaan omdat er op de zaterdag weer een wedstrijd gespeeld moest worden, iedereen verdween waarna hij tegen mij riep ik ben er zo weer dan drinken we dat bier nog wel even op.
Journalisten kwamen er ook regelmatig (op de vrijdagmiddag noemden ze dat redactievergadering) en werd er weer voldoende nieuws vergaard om de rubriek wizzewasjes te vullen, toch nog een wizzewasje een van mijn collega’s gaat op een mooie zomermiddag aan de vangrail van het Oosterdiep hangen en begint te schreeuwen Help Help waarop verschrikte mensen hem een helpende hand toe willen steken maar hij op eigen kracht naar boven klautert en doodleuk zegt: verneukt! Op zijn fiets stapt en wegrijdt.
De eerste streakers in Veendam waren ook 3 klanten van Padtje, het gebeurde bij de chinees naast de Veenlust vanuit het toilet door een overvol chinees restaurant, uitkleden op het toilet aan 1 persoon de kleding geven, ze bedenken zich en willen zich weer aankleden maar het persoon met de kleding snelt naar buiten, zo had Veendam zijn eerste streakers want nou moesten ze wel.
Ik heb ook nog klant gehad die een peperduur horloge had gekocht, hij kwam het cafe binnen op een zaterdagmiddag met de mededeling “ik heb nou wat moois gait nooit meer kapot, hij is shokproof en woaterproof” alle luxe zat er op of aan dat werd testen eerst in een glas bier dan op de bar laten vallen enige tijd later had ik een horloge in de spoelbak liggen en hij functioneerde nog steeds, de volgende test was het horloge van de bar op de grond laten vallen alles functioneerde nog, en toen gebeurde het, met een enorme swing als van een ervaren werper uit een honkbalteam werd het uurwerkje door de zaak geworpen, het klokje belande met een enorme klap ergens achter in de bar, het bandje was nog volledig intact maar dat was ook wel het enige.
Ook was er iemand die op een nacht binnenkomt met een grijns van oor tot oor en de boodschap”Most es zain dou mie dizze mor eevm vol” het was de blauwe kap van een zwaailicht van een politieauto, wat was er gebeurd, politieauto stopt en de agenten gaan een praatje maken met de klant maar blijven in de auto zitten de klant bukt zich maar heeft nogal lange armen en draait op deze manier een van zwaailampen los, en neemt na een goed gesprek vriendelijk afscheid. Het souvenir heeft de nacht niet overleefd.
Er was ook nog iemand die een old timer bezat en daar graag zicht op wilde houden tijdens zijn bezoek aan de bar, dus was parkeren voor het raam een must voor hem, maar dat plekje werd ook wel eens door iemand anders van de klanten gebruikt, dan kon het zo maar gebeuren dat je heel traag één of twee auto’s zonder bestuurder voorbij zag komen tot de old timer op z’n plaats voor het raam stond.
Telefoon bij Padtje was ook leuk kreeg je iemand aan de lijn van “ik wil graag dokter die of die spreken om een afspraak te maken”, kon je zeven keer uitleggen dat ze met de barkeeper van koffiebar Padtje in Veendam spraken en niet met een dokter van het GAK in Winschoten, dat ze dan eerst een ander kengetal moesten draaien dan zei je bij de achtste keer ogenblikje ik verbind u door, hoorde je nog “hehe eindelijk” en een collega of een klant maakte een afspraak, het GAK in Winschoten had dus ook 4040 als tel.nummer.
Er was ook nog een periode dat (toen wat minder bekend) Herman Brood regelmatig op een zaterdagmiddag even langs kwam, hij speelde in een top40 orkest met een Nederlandse Elvis uit Hoogezand en de drummer woonde in Veendam, even een fles Tia Maria weg werken, handstandje maken en on the road.
Volgens mij heeft het kortste huwelijk ook in Veendam plaatsgevonden en (ongeveer drie uren) stand gehouden, ook met twee klanten van Padtje ’s middags om 15.00 uur getrouwd in het gemeentehuis te Veendam na afloop meteen de kroeg in en om 18.30 uur bonje met zijn tweeën, de scheiding was daar.
Busreizen naar concerten werden er ook georganiseerd o.a. naar de Moody Blues in de AHOY zit je op de tribune lekker in het Grunnigers te proat’n hoor je achter je op de tribune “zouden dat Russen zijn?”. Of die keer naar de Stones in Den Haag stapt er iemand uit bus kijkt wat wereldvreemd om zich heen en zegt:”wat een mensen hier” gaat naar het station en neemt daar de eerstvolgende trein naar Groningen, hij moest het thuis doen met een LP van de Stones, bij hetzelfde optreden is er iemand uit Veendam die een enorme sombrero heeft weten te bemachtigen hij was werkelijk overal te volgen, breekt er bonje uit op één van de tribunes zie je die grote sombrero in het midden van de meute vechtenden om iedereen weer uit elkaar te halen, wat met behulp van de politie wel gelukt is.