Recensie 27-08-2004

Drive By Truckers – The Dirty South – New West Records / SonicRendezvous

Deze groep uit Muscle Shoals Alabama is dé toonaangevende band op het gebied van de southern rock en combineert hun muziek met pakkende en maatschappijkritische teksten. Op hun zesde plaat The Dirty South handelen de teksten opnieuw over vervlogen idealen, hoop en liefde tegen de achtergrond van het harde bestaan in het zuiden van Amerika. Dit werd drie jaar geleden ingezet met de baanbrekende dubbelaar Southern Rock Opera en in 2003 vervolgd met Decoration Day. Die plaat was het debuut van gitarist, songschrijver en frontman Jason Isbell en zijn nummers met name zijn mijn favoriete tracks op The Dirty South.

In 1996 wordt de band opgericht door Patterson Hood, zoon van  sessiebassist David Hood die in de zestiger en zeventiger jaren op vele legendarische soulplaten meespeelt. Muscle Shoals was destijds dé bakermat van de southern soul.

Samen met gitarist Mike Cooley ontwikkelt Patterson Hood Drive By Truckers tot een geoliede band die in de voetsporen treedt van hun voorbeeld Lynyrd Skynyrd. Na twee jaar onafgebroken te zijn opgetreden verschijnt in 1998 hun debuutplaat.

The Dirty South is opgenomen in de legendarische Fame studio in Muscle Shoals en het is de eerste keer dat de band een plaat opneemt in hun “hometown”. De muziek varieert van rauwe hardrock tot gevoelige countryrock, waarbij de nummers van Jason Isbell zoals gezegd mij het beste bevallen: “The Day John Henry Died”, “Danko / Manuel” , Goddamn Lonely Love” zijn fantastische songs. Met drie gitaristen, drie songschrijvers en drie frontmannen heb je natuurlijk een band met veel variatie en potentie. The Dirty South is de derde plaat van Drive By Truckers in successie die hoog zal scoren in de eindlijsten.

Thomas Kaldijk

Recensie20-08-2004

Maggie Brown – Maggie Brown – Riverwide Music

In de stapel cd’s die ik na de vakantie doorwerkte vielen me de cd’s van twee dames op. Vorige week berichtte ik over de plaat “Bittersweet” van Susan Angeletti; deze week is de debuutplaat van Maggie Brown aan de beurt. Heeft bij Angeletti de soul en blues de overhand, bij Maggie Brown vinden we een aangename mix van southern swamp rock en rock and roll met americana, blues en country ingrediënten. Deze in Ferriday / Louisiana (Jerry Lee Lewis) afkomstige zangeres begint al op veertienjarige leeftijd muziek te maken. Thuis groeit ze op met de muziek van Johnny Cash en Hank Williams, later komen daar Creedence Clearwater Revival en Bad Company bij. Doordat haar moeder het niet langer in Louisiana ziet zitten (ze is suïcidaal) vertrekt het gezin naar Texas waar Maggie avond aan avond optreedt. Kort nadat ze naar Nashville zijn verhuisd, sterft Maggie’s moeder aan de gevolgen van een hersenvliesontsteking. Ze keert terug naar Ferriday, trouwt, krijgt kinderen en trekt zich zes jaar terug uit de muziek.

Een aantal jaren eerder heeft ze de uit Baton Rouge afkomstige Jeff Ford leren kennen. Deze eigenaar van een studio ontdekt haar op een talentenjacht en is danig onder de indruk van haar. Maggie neemt een demo met vijftien stukken op, maar de opnames zijn niet in trek bij platenmaatschappijen. Toch is Ford ervan overtuigd dat de demo’s veel kwaliteit bezitten en hij weet Maggie over te halen de demo’s tot een volwaardige cd uit te werken. In Nashville wordt de cd opgenomen met top sessiemuzikanten zoals Pat Buchanan op gitaar (ook te horen op de plaat van Susan Angeletti!!). De plaat wordt in eigen beheer uitgebracht (Riverwide Music) en krijgt overal geweldige kritieken. Is de eerste helft lekker rockend en electrisch, op de tweede helft van de cd neemt het americana / country gehalte hand over hand toe. In haar stem klinkt de intonatie door van Bonnie Raitt en ook Lucinda Williams en Allison Moorer worden in recensies genoemd. Met name de mix van de hierboven genoemde stijlen maken deze plaat een genot voor het oor. Nummers noemen heeft geen zin; alle twaalf songs zijn raak. “Maggie Brown” is één van de beste platen van 2004.

Recensie 13-08-2004

Susan Angeletti – Bittersweet – www.susanangeletti.com

Als na de vakantie de stapel cd’s weer aangegroeid is tot grote hoogte, is het meestal moeilijk kiezen voor “de cd van de week”. Dit keer was de keuze wat gemakkelijker want de debuutplaat van Susan Angeletti “Bittersweet” is een fantastische mix van blues, soul, rock and roll en rhythm and blues.

Ik kwam haar voor het eerst op het spoor via een recensie op de onvolprezen site van het Belgische Roots Town. Nadat ik een paar nummers via haar eigen site (adres hierboven) had beluisterd, wist ik het meteen: deze dame heeft alles in huis om een grote blues ster te worden. Ze werd ontdekt door de manager van Johnny Winter toen ze voor deze bluesrocker een concert mocht openen. Ook Winter was zo van haar gecharmeerd dat hij haar meenam op een Amerikaanse tournee, tot volle tevredenheid van publiek, Johnny Winter en Susan Angeletti zelf. Ook producer Tom Hambridge (Susan Tedeschi) merkte het talent van Angeletti op en wilde graag haar debuutplaat produceren. Hambridge hanteert ook de drumstokken op de plaat en schreef zelf enige nummers. Ergens in haar biografie staat te lezen dat de muziek het beste omschreven kan worden als : “Janis Joplin fronting The Rolling Stones during The Exile On Mainstreet Period”. En dat is precies wat je krijgt. De nummers variëren van rauwe rhythm and blues (“Don’t Want Your Love”), Chuck Berry achtige rock and roll (“Go To Hell”) tot soulvolle nummers als “Feels Like Rain” en een prachtige vertolking van het Ragovoy / Burns nummer “Peace Of My heart”. Hoogtepunt van de plaat is het titelnummer “Bittersweet”. Het begint met een heerlijke Stones intro, waarna een midtempo rocker uit de speakers galmt dat handelt over de ups en downs in een relatie. Houd haar in de gaten: Susan Angeletti wordt een hele grote. “Bittersweet” doet het gevoel verzachten dat er een einde komt aan de vakantie. Gelukkig is er deze plaat dan nog.

Thomas Kaldijk