Recensie 28-04-2006

Patrick Sweany Band – “C’Mon C’Mere” – Nine Mile Records

De 29 jarige Patrick Sweany levert met “C’Mon C’Mere” een heerlijke roots blues plaat met een mix van blues, soul, roots en rock and roll.

Ergens tussen Carlos Guitarlos en het rammelende geluid van Fat Possum moet je de muziek van deze bluesman uit Ohio inschatten.

Geproduceerd door Jimbo Mathus (Elvis Costello / Buddy Guy) en Dan Auerbach (The Black Keys) zijn alle 11 nummers top en bewijst Sweany een uitstekende songschrijver te zijn van pakkende songs.

Prachtige soulslijpers zoals “World Of Love” / “An Understanding” / “Over But The Cryin’” worden afgewisseld door surfblues (“Step Outside”) en rammelende blues zoals in “Stark County”.

Ik ben benieuwd hoe de Patrick Sweany Band live klinkt. Als deze plaat een graadmeter is voor de live sound dan is het zaak om deze band direct naar de grote blues festivals in Europa te halen.

Perfect swingende blues, roots and soul plaat. Onthoud: The Patrick Sweany Band.

Recensie 20-04-2006

BJ Baartmans – “Verpand” – Inbetweens Records

Bart Jan Baartmans is wellicht Nederlands drukst bezette rootsmuzikant . Met zijn eigen Engelstalige band BJ’s Pawnshop timmert hij al geruime tijd aan de weg en ook als producer heeft hij zijn sporen ruim verdiend.

Ook zul je Bart Jan vaak als begeleider van buitenlandse artiesten kunnen aanschouwen en in die hoedanigheid heb ik hem al prachtige dingen zien doen.

Onlangs was hij nog in mijn programma “Blueprint” als sidekick van Billie Joyce en Shannon Lyon te bewonderen en vorig jaar liet hij prachtige gitaar miniaturen horen bij het optreden van Audry Auld Mezera in ‘de Witte Bal’ in Assen.

In de jaren negentig liep hij met de band ‘De Bengels’ reeds voorop wat Nederlands repertoire betreft. In 1996 brachten zij (met ook Eric de Vries) de cd ‘Voor Altijd’ uit.

Met ‘Verpand’ is Bart Jan dus weer terug op bekend terrein en dat pakt op deze plaat verrassend goed uit.

Zijn lijzige stem doe in de verte denken aan die van de Amerikaanse singer songwriter Steve Forbert en muzikaal doen de nummers me denken aan een mix van Steve Earle, Doe Maar en The Nits met folk, jazz, roots en chansons invloeden, kortom een breed scala.

De begeleiders op ‘Verpand’ zijn Sjoerd van Bommel op drums, Gerco Aerts op contrabas en Mike Roelofs op keyboards, terwijl Jan Hendriks (gitaar), het Gustav Klimt Strijkkwartet en Marjolein van der Klauw op backing vocals gastrollen vervullen.

‘Verpand’ is een nieuw hoogtepunt in het oeuvre van BJ en mét de laatste cd van Jan Willem Roy, is deze plaat trendsettend in de huidige Nederlandstalige rootsmuziek.

Thomas Kaldijk

R.J. Mischo – “He Came To Play” – Crosscut Records / Bertus

R.J. Mischo kreeg op twaalf jarige leeftijd een mondharmonika van zijn broer, die hem tevens in 1980 meenam naar een concert van The Muddy Waters Blues Band in Minneapolis. Vanaf die tijd was R.J. Mischo bekeerd tot de blues.

De in 1960 in Chilton / Wisconsin geboren R.J. speelde eind jaren zeventig in de band van de onlangs overleden Percy Strother en richtte eind jaren tachtig zijn eerste eigen band “Blues DeLuxe” op. Begin jaren negentig speelde hij samen met de ook in roots kringen geachte Teddy Morgan de R.J. & Kid Morgan Blues Band op, die overging in “The Red Hot Blues Band”. Met deze band toerde hij ook veelvuldig in Europa en was het dus niet vreemd dat zijn volgende platen uitkwamen bij het onvolprezen Crosscut Records label uit Bremen. “He Came To Play” is inmiddels zijn vijfde plaat voor dit Duits kwaliteits blueslabel.

In de beste vijftiger jaren Chigago traditie biedt “He Came To Play” weer een smaakvol geheel.

R.J. Mischo is een echte traditionalist die geen nieuwe (blues) wegen inslaat, maar de sound van de jaren vijftig in ere houdt.

De plaat werd geheel live ingespeeld in de Wally Sound studio in Oakland, met analaoge apparatuur om de sound zo origineel mogelijk te laten klinken.

De muziek is te vergelijken met bands als BB & The Blues Shacks, The Hollywood Blue Flames of, om een stuk in de tijd terug te gaan, met The Hollywood Fats band.

Swingvolle West Coast jump blues, afgewisseld met downhome Chigago blues. Naast zanger, harmonica speler R.J. Mischo moet met name gitarist Frank Goldwasser genoemd worden die prachtige gitaarlicks uit zijn instrument tovert.

Nummers noemen heeft weinig zin. Van de veertien nummers schreef R.J. er negen en worden er songs gecoverd van JB Hutto (2), John Lee Williams, Louis Collins en James Dawkins.

Janiva Magness – “Do I Move You” – NorthernBlues Music / Parsifal

Janiva’s zesde plaat, haar tweede voor het Canadese NorthernBlues, moet haar definitieve doorbraak worden.

Haar vorige, het uit 2004 stammende “Bury Him At The Crossroads”, was mijn favoriete bluesplaat dat jaar en “Do I Move You” is opnieuw kanshebber voor een hoge notering.

De plaat werd opgenomen in Hollywood / Californië met vrijwel dezelfde bezetting als op de vorige plaat.

Opnieuw uitstekend geproduceerd door Colin Linden (ook gitaar), met verder keyboardspeler Richard Bell (Janis Joplin) en Jeff Turmes (echtgenoot, saxofoon, gitaar) in de hoofdrollen.

Janiva Magness behoort op dit moment tot de beste vrouwelijke blues en rhythm and blues vertolksters.

Ze is ‘slechts’ uitvoerend, componeert niet zelf, maar trekt de nummers met zo’n overtuiging naar zich toe dat dit totaal geen bezwaar is.

Het geluid is lekker open gehouden en de arrangementen zeer gevarieerd, dat tevens geldt voor de repertoirekeuze.

Prachtige ballads (prachtige vertolkingen van het Delbert McClinton nummer “You Were Mine” en “Do I Move You” van Nina Simone), worden afgewisseld met swingende Chigagoblues (het Willie Dixon nummer “Workin’ On Me Baby” en het door Denise Graig geschreven “A Size Man Job”).

Jeff Turmes is verantwoordelijk voor drie nummers, waarvan het half akoestische “Don’t Let Your Memories” een ander hoogtepunt is. Verder soul in “I Want You To Have Everything” en jump blues in het door Colin Linden geschreven “I Give Up” met heerlijk blazerswerk.

Kortom opnieuw een zeer gevarieerde bluesplaat die in geen enkele bluescrossover collectie mag ontbreken.