Recensie 29-04-2005

Jeffrey Halford and The Healers – „Railbirds“ – Shoeless Records

Hoewel Jeffrey Halford in Dallas werd geboren, woont hij al vanaf halverwege de zestiger jaren in Californie. Zijn thuisbasis is sinds vijftien jaar San Francisco, waar ook zijn nieuwe, vijfde plaat „Railbirds“ werd opgenomen.

In huize Halford werden platen gedraaid van Ray Charles, Johnny Cash, Dave Brubeck, Elvis Presley en Buffalo Springfield. Maar ook literatuur en poëzie van Dylan Thomas, Raymond Carver en Walt Whitman was in huize Halford te vinden. De muziek en literatuur van hiervoor genoemde personen bleken een belangrijke inspiratiebron voor Jeffry Halford te zijn.

Jeffrey had aan onderwijs een broertje dood en toen hij een gitaar van zijn vader kreeg werd muziek zijn roeping.

Hij kwam met Oakland’s bluesgrootheden zoals Sonny Lane, Mississippi Johnny Waters en JJ Malone in aanraking, maar ook de rock and roll van Cuck Berry en Jerry Lee Lewis had een grote invloed op Halford. Hij richtte de rockabilly groep „The Snappers“ op en stond op het podium met The Blasters, Chris Isaac en The Beatfarmers.

Zoals gezegd opereert hij de laatste jaren met zijn band the Healers vanuit San Francisco en op „Railbirds“ vinden we naast zijn vaste bandleden ook bijdragen van Chuck Prophet, Augie Meyers( Sir Douglas Quintet / Dave Alvin) en Steve Bowman (voorheen Counting Crows nu Luce).

De muziek van Halford kan het beste omschreven worden als bluesy rootsrock met een zuidelijk R&B feel.

Halford en Rich ‚Golde’ Goldstein wisselen elkaar af op slidegitaar en ook de keyboard bijdragen van Augie Meyers en co-producer Adam Rossi mogen niet onvermeld blijven.

Prijsnummer is „Hannah Ruth“, dat een sterk Southside Johnny gehalte heeft met fraai orgelspel van Augie Meyers op zijn Hammond. „Halfway Gone“ heeft een sterk Memphis R&B accent en soms wordt er een rustmoment ingebouwd zoals bij „South Of Bakersfield“ en „Safe At Home“ met fraai vioolspel van Michael Fiorentino.

Voor de rest wordt er flink gas gegeven en komen de rootsrockers onder ons prima aan hun trekken.

Een afwisselende, boeiende roots rockplaat die door zijn bluesy feel ook een breder publiek zal aanspreken.

Thomas Kaldijk

---

Recensie 15-04-2005

The Generators – „That’s It“– Hell & Devil Music

The Generators is een Nederlandse bluesband die sinds 1999 bestaat. Ze komen uit hetzelfde nest als The Kingsnakes: hetzelfde management en platenlabel.

The Generators zijn echte traditionalisten die niet van plan zijn de blueswereld op zijn kop te zetten met nieuwe concepten. Integendeel, in 15 nummers laat de groep alle bluesstijlen de revue passeren en doet dat met zo’n speels gemak, dat we met recht van een prachtige bluesplaat kunnen spreken.

Zeven nummers zijn van de hand van gitarist Peter ‚Crazy Pete’ de Wijse en zanger mondharmonikaspeler Richard ‚Big Rich’ van den Elzen en met deze heren heb ik direct de uitblinkers genoemd. Richard van den Elzen heeft een stem die alle bluesstijlen aankan en ook zijn harmonika spel is van grote klasse. Peter de Wijse heeft een bijtende aanslag die me doet denken aan de stijl van Magic Sam.

De nummers van Peter de Wijse kenmerken zich met name door jump blues („Do It To Me“ , „Pokerface“ en „Our Love Is Mad“) en rock and roll („Louise“) invloeden.

Het door de Wijse en van den Velzen geschreven „She Sweet“ is een West Coast bluesshuffle die sterk refereert aan de stijl van James Harman.

„Where Did I Go Wrong“ heeft een Magic Sam feel en „Hot Beans & Taco’s“ is een New Orleans shuffle.

Verder vinden we covers van Johnny Otis, Larry Birdsong, Charles Brown, T Bone Walker, Guitar Gable en Little Walter op deze swingende plaat.

Rest me nog te vertellen dat de plaat in de herfst van 2004 werd opgenomen in Hannover onder productionele leiding van Andreas Arlt van BB & The Bluesshacks. Ook pianist Dennis Koeckstadt van deze Duitse bluesband speelt een belangrijke gastrol op „That’s It“. Het werken met een pianist beviel de band zo goed, dat ze na de plaatopnames besloten om een vaste pianist in de band op te nemen. Dat is Bart ‚Mr Fingers’ Drent geworden en als vijftal maken ze momenteel de Nederlandse podia onveilig met hun ‚spicy flavored blues & swing’.

„That’s It“ is een Nederlandse bluesplaat van internationale klasse.

Thomas Kaldijk

---

Recensie 08-04-2005

Heavy Trash – „Heavy Trash“ – Yep Roc Records / SonicRendezvous

Heavy Trash is een gelegenheidsband van John Spencer en Matt Verta Ray. Spencer kennen we natuurlijk van de explosieve John Spencer’s Blues Explosion , die al 14 jaar de podia onveilig maakt met hun punkachtige benadering van de blues en rock and roll. Mr. Verta Ray (opgegroeid in Canada, nu wonend in New York) speelde gitaar in de punk-rock and roll band Speedball Baby en is tevens eigenaar van zijn Hed studio waar de plaat „Heavy Trash“ werd opgenomen. In dezelfde studio namen illustere figuren als Andre Williams, Robert Quine en Rudy Ray Moore platen op.

Zoals van de heren te verwachten, krijgen we geen traditionele rock and roll te horen. Wat je krijgt zijn overstuurde gitaren, vervormde stemmen en het gierend uit de bocht vliegen. De invloeden van Sun, het sixties geluid van Them, The Small Faces en The Stones, de country hill blues uit Noord Mississippi...het is allemaal te horen op deze geweldige rock and roll plaat annoo 2005. Wat maakt het uit dat „Take My Hand“ een kopie is van „Time Is On My Side“ van Irma Thomas /  The Stones. Alle dertien nummers (langste nummer 3.56) werden door John Spencer en Matt Verta Ray zelf geschreven en de meeste instrumenten werden door de heren zelf bespeeld. Het hoesje spreekt van ‚filthy R&B and frantic rock and roll / the perfect soundtrack for boozy all- night throwdowns, pettin’ parties and psychedelic fright shows“. Jukebox muziek van de toekomst. Proost.

Thomas Kaldijk

---